Παρασκευή, 26 Δεκεμβρίου 2014

Ου δύνασθε Θεώ δουλεύειν και μαμωνά


Το κακό είναι πρόβλημα, το οποίο η θρησκεία μας το εξηγεί μ’ ένα θαυμάσιο τρόπο, που καλύτερος δεν υπάρχει.
Η εξήγηση που του δίνει είναι η εξής: Το κακό υπάρχει και προέρχεται απ’ τον διάβολο. Μέσα μας έχομε και το κακό πνεύμα και το αγαθό πνεύμα και μάχονται αλλήλους. «Ή γαρ τον ένα μισήσει και τον έτερον αγαπήσει ή ενός ανθέξεται και του ετέρου καταφρονήσει• ου δύνασθε Θεώ δουλεύειν και μαμωνά». Μέσα μας δηλαδή γίνεται πάλη μεταξύ καλού και κακού. Σ’ αυτήν όμως την πάλη ο άνθρωπος είναι ελεύθερος ν’ αποφασίσει τι θα διαλέξει. Άρα δεν είναι ο Θεός που προορίζει κι αποφασίζει αλλά η ελεύθερη βούληση του ανθρώπου.


                   Άγιος Πορφύριος Kαυσοκαλυβίτης

Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2014

Χριστουγεννιάτικη Ἱερὰ Ἀγρυπνία την Τετάρτη Παραμονὴ Χριστουγέννων




 
Στὴν Ἱερὰ Μονὴ Ἁγίου Νικόλαου Ἀναπαυσᾷ Ἁγίων Μετέωρων, Θὰ Τελεσθῆ Χριστουγεννιάτικη Ἱερὰ Ἀγρυπνία.
Τὴν Τετάρτη 24/12/2014 Παραμονὴ Χριστουγέννων καὶ ὥρα 9.00 τὸ βράδυ θὰ ἀρχίσει ἡ Ἱερὰ Ἀγρυπνία, μὲ τὸν Ὄρθρο καὶ τὴν Πανηγυρικὴ Θεία Λειτουργία.



Μὲ θερμὲς ἐγκάρδιες Χριστουγγενιατικες Εὐχὲς
Ὁ Καθηγούμενος της Ἱερὰς Μονὴς Ἁγίου Νικόλαου Ἀναπαυσᾷ


Ἀρχιμ. Πολύκαρπος

Σημ. Ὁ Καθηγούμενος της Ἱερὰς Μονὴς Ἁγίου Νικόλαου Ἀναπαυσᾷ
Ἀρχιμ. Πολύκαρπος εύχεται Ευλογημένα και Αγιασμένα Χριστούγεννα.





Ασφαλώς τα Χριστούγεννα έχουν νόημα βαθύτατα πνευματικό, άγιο και σωτήριο. Γιατί μ’ αυτά δεν εορτάζουμε ένα οποιοδήποτε γεγονός, αλλά την ίδια την εμφάνιση, με σάρκα και οστά του Θεού στη γη κι ανάμεσά μας. Μας τίμησε ιδιαίτερα με την επίσκεψή Του αυτή, υπέροχα, ανυπέρβλητα, μοναδικά, καθώς ένωσε την δική μας ανθρώπινη φύση με τη δική Του τη Θεϊκή.
Έτσι έχουμε την εμφάνιση του Θεανθρώπου στην ιστορία . Την ένωση του κτιστού πλάσματος, με τον ίδιο τον Άκτιστο Πλάστη και Θεό. Σκοπός δε αυτής της Θείας παρέμβασης, είναι η Θέωση του ανθρώπου.
Οπότε με τα Χριστούγεννα δεν κάνουμε τίποτ’ άλλο τελικά, απ’ το να ζούμε την αναδημιουργία μας, την ανά-πλασή μας απ’ το κατάντημα στο οποίο μας οδήγησε η αμαρτία, ώστε να επανέλθουμε πάλι στην προτέρα μας κατάσταση.
Να γιατί το μήνυμα των Χριστουγέννων, είναι το πλέον χαρμόσυνο και τόσο ελπιδοφόρο άγγελμα της ιστορίας. Συνεπώς, όταν αποδίδουμε στα Χριστούγεννα το πραγματικό τους νόημα, κι όταν τα εορτάζουμε όπως πρέπει, δηλαδή πνευματικά, τότε επιτυγχάνεται και ο μέγας σκοπός της ενανθρωπήσεως του Θεού, δηλαδή η ένωση μας με Αυτόν, η Θέωσή μας, και καταργείται το έργο του διαβόλου, ακυρώνονται τα σκοτεινά σχέδιά του, απομονώνεται, χάνεται απ’ τη ζωή μας!




ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
ΑΠΟ ΤΟ ΡΑΔΙΟ ΜΕΤΕΩΡΑ- ΑΝΑΠΑΥΣΑΣ
 ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 24/12/2.014 ΚΑΙ ΩΡΑ 9 ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΑΚΟΥΣΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΡΑΔΙΟ ΜΕΤΕΩΡΑ- ΑΝΑΠΑΥΣΑΣ ΣΕ ΑΠ ΈΥΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΔΟΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΝΑΠΑΥΣΑ- ΑΓΙΩΝ -ΜΕΤΕΩΡΩΝ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΤΕΛΕΣΤΕΙ ΓΙΑ ΤΗ ΔΕΣΠΟΤΙΚΗ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
.

Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

«Καί καλέσουσι τό ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ, ὅ ἐστί μεθερμηνευόμενον μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός»



 Ο Ιωσήφ, ο προστάτης της Παρθένου Μαρίας, της Παναγίας μας, αναπαύεται. Μέσα του έχουν καταλαγιάσει οι σκέψεις που του συντάραξαν το νου και την καρδιά του…
Δε γνώριζε ως τότε τίποτε από το μέγα μυστήριο, τη σάρκωση του Θεού Λόγου, που ο Άγγελος είχε ευαγγελισθεί στη Θεοτόκο. Το κοσμοχαρμόσυνο γεγονός του ήταν τελείως άγνωστο.
Όμως ο Θεός Πατέρας δεν άφησε άλλο τον ενάρετο, τον «δίκαιον» Ιωσήφ να ζει ανειδοποίητος.
Άγγελος σταλμένος από τον παντοδύναμο Κύριο, παρουσιάζεται στο όνειρό του. Τον φωνάζει με το όνομά του και του φανερώνει όλο το μυστήριο της θείας ενανθρωπήσεως.
— Η πάναγνη Παρθένος, του λέει, είναι η Μητέρα του Θεανθρώπου Κυρίου, ο οποίος εκ Πνεύματος Αγίου θα γεννηθεί βρέφος. Και συ, που προορίστηκες να Του παραστέκεις στη γη σαν προστάτης και πατέρας, θα Του δώσεις το όνομα «Ιησούς», που σημαίνει Σωτήρας.
Είχε φθάσει η ευλογημένη ώρα να πραγματοποιηθεί το τρισχαρούμενο γεγονός που οχτακόσια χρόνια πριν είχε ο Θεός προαναγγείλει με το στόμα του προφήτη Ησαΐα:
— Η Παρθένος θα γεννήσει Υιόν, και όσοι θα πιστέψουν σ’ Αυτόν, θα Τον ονομάσουν Εμμανουήλ, που στα ελληνικά θα πει: “ο Θεός είναι μαζί μας”.
… «καί καλέσουσι τό ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ, ὅ ἐστί μεθερμηνευόμενον μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός» …
Χαίρετε, νέοι! Χαίρετε, παιδιά! Χαρείτε όλος ο λαός του Θεού! Ο Υιός του Θεού, ο Ιησούς Χριστός είναι μαζί μας!
Ήρθε στη γη για μας τους ανθρώπους. Γεννήθηκε Θεάνθρωπος, για να μας λυτρώσει από την αμαρτία. Να σώσει εμάς τους αμαρτωλούς.
Χαρείτε τη θεία Γέννησή Του, που τις ημέρες αυτές γιορτάζουμε! Γεμίστε την ψυχή σας με θάρρος. Το Θείο Παιδί, που ευλαβικά προσκυνούμε, είναι ο παντοδύναμος Κύριος, ο Δημιουργός και εξουσιαστής της φύσεως…
Είναι ο Νικητής του κόσμου. Κι ήρθε από τον ουρανό να χαρίσει σε εμάς τους δειλούς, τους αδύνατους, τη δική Του θεϊκή δύναμη, για να μπορέσουμε να πολεμήσουμε το κακό που υπάρχει μέσα μας. Να λυτρωθούμε από τις κακίες μας και τα ελαττώματά μας.
Με τη δική Του δύναμη μπορούμε να αγωνιστούμε και ενάντια στο κακό και τους πειρασμούς του κόσμου, που μας περικυκλώνουν σε κάθε βήμα μας. Είναι σφοδρή η επίθεση που κάνουν, για να κυριέψουν την ψυχή μας. Όμως ο «Ἐμμανουήλ», που είναι μαζί μας είναι «Θεός ἱσχυρός»! Ακατανίκητος! Αυτός χαρίζει στην ψυχή μας δύναμη μεγάλη, για να κρατήσουμε της ψυχής το κάστρο απόρθητο κι από τους ανθρώπινους κι από τους σατανικούς πειρασμούς.
Δέξου, λοιπόν, τον Κύριο συμπολεμιστή σου. Δέξου Τον μέσα στην καρδιά σου Αρχηγό σου και πρόσφερέ την στον Παντοδύναμο. Στο Νικητή του κόσμου.
Ας Του την προσφέρουμε όλοι μας. Ας γίνουμε όλοι «λαός αὐτοῦ». Ο πιστός λαός Του, που ήρθε να σώσει.
Εκείνος διώχνει από μέσα μας το φόβο και τη δειλία. Διδάσκει πώς να αγωνιζόμαστε νικηφόρα, για να γνωρίσουν όλο και περισσότερα παιδιά και νέοι το θέλημά Του, και να επικρατήσει στην ανθρωπότητα η αλήθεια, η αγάπη και η δικαιοσύνη…
Ο Χριστός χαρίζει πλούσια τη χαρά της νίκης σε κάθε χριστιανικό αγώνα – «τόν καλόν ἀγῶνα». Θα τη χαρίσει και σε εμάς. Και θα βασιλεύει μέσα μας η ειρήνη, το θείο αυτό δώρο που ήταν άγνωστο στη γη, πριν από τη Γέννησή Του.
«Μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός»! Χαρίστε, νέοι και παιδιά, την καρδιά σας στον Χριστό.
Χαρίστε την από την πρώτη νιότη σας ως τα βαθιά γεράματά σας. Και θα νιώθετε ακμαίοι, δυνατοί από θεία δύναμη, πλούσιοι από θεία Χάρη. Εκείνος θα σας προφυλάξει από πτώση ηθική. Κι αν τύχει και σκοντάψετε, θα σας κρατήσει με το παντοδύναμο χέρι Του να μην πέσετε ανεπανόρθωτα.
«Μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός»! Μαζί μας είναι ο Κύριος και στις ειρηνικές αλλά και στις δύσκολες μέρες. Μαζί μας σ’ ολόκληρη τη ζωή μας. Μαζί μας και στη δύση μας. Μαζί μας και στην ολόλαμπρη ανατολή της ημέρας της ατέρμονης. Εκεί στα πάμφωτα Βασίλεια του Ουρανού, που θα μοιράσει ο Ίδιος τα πανένδοξα, τα άφθαρτα βραβεία της Νίκης!



ΠΗΓΗ


Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2014

Ἐόρτια, Μοναχισμός,



                                         Τετάρτη, 10 Ὀκτωβρίου 2012

                                                                     
Τίς ὁ μοναχός, καί τίς ἡ αὐτοῦ ἐργασία· καί εἰς οἶον ὕψος οὗτος ὁ θεῖος πατήρ θεωρίας ἀνῆλθε.
Μοναχός, ὅστις ἀμιγής ἐστι κόσμω
καί ἀενάως ὁμιλεῖ Θεῶ μόνω,
βλέπων βλέπεται, φιλῶν φιλεῖται
καί γίνεται φῶς λαμπόμενος ἀρρήτως·
δοξαζόμενος δοκεῖ πλέον πτωχεύειν
καί προσοικειούμενος ὡς ξένος πέλει.
Ώ, ξένου πάντη θαύματος καί ἀφράστου!
Διά πλοῦτον ἄπειρον ὑπάρχω πένης
καί μηδέν ἔχειν δοκῶ πολύ κατέχων
καί λέγω· Διψῶ διά πλῆθος ὑδάτων
καί τίς μοί δώσει, ὅπερ ἔχω πλουσίως,
καί ποῦ εὐρήσω, ὄν ὁρῶ κάθ  ἑκάστην;
Πῶς δέ κρατήσω, ὅ ἐντός μου ὑπάρχει
καί ἔξω κόσμου, οὐ γάρ βλέπεται ὅλως;
Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω
νοῶν ἀληθῶς ρήματα ἀγραμμάτου.
Ἀναρτήθηκε ἀπό Μονή Πετράκη στίς 10:11




Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2014

"Αυτά είναι τα πλέον χαρούμενα Χριστούγεννα στη ζωή μου"

Τα Χριστούγεννα μιας μοναχικής γυναίκας

«Παραπονιέσαι για τη μοναξιά στη μέση μεγάλης πόλης. Τόσος λαός γύρω σου κοχλάζει σαν μυρμηγκοφωλιά, και εσύ και πάλι αισθάνεσαι σαν στην έρημο. Στις μεγάλες γιορτές η κατάσταση είναι ανυπόφορη. Παντού πλημμυρίζει η χαρά, ενώ εσένα σε πιέζει η λύπη. Οι εορταστικές ημέρες των Χριστουγέννων και της Ανάστασης σου φαίνονται σαν κάποια άδεια δοχεία, τα οποία εσύ γεμίζεις με δάκρυα. Όταν αυτές οι άγιες γιορτές βρίσκονται μακριά πίσω ή μπροστά σου, αισθάνεσαι πιο ήρεμη. Αλλά όταν πλησιάσουν και έρθουν, η θλίψη και η ερημιά κυριεύουν την ψυχή σου.


Τί να σου κάνω; Θα σου διηγηθώ την ιστορία για τα Χριστούγεννα της Ιωάννας διότι ίσως σε ωφελήσει. Θα αφήσω όμως να σου διηγείται εκείνη όπως τα είχε διηγηθεί σε μένα.

«Σαράντα και κάτι χρόνια βλέπω εγώ αυτό τον κόσμο σαν γυναίκα. Ποτέ καμιά χαρά, εκτός από λίγη σαν παιδί στο σπίτι των γονέων μου. Αλλά μπροστά στον κόσμο δεν έδειχνα λυπημένη. Μπροστά στους ανθρώπους υποδυόμουν τη χαρούμενη, και στη μοναξιά έκλαιγα. Όλοι με θεωρούσαν ένα ευτυχισμένο πλάσμα, αφού ως τέτοια έδειχνα. Ακούω, όλοι γύρω μου παραπονούνται, και οι έγγαμοι και οι άγαμοι, και οι πλούσιοι και οι φτωχοί, όλοι.

Και σκέφτομαι, γιατί κι εγώ να παραπονιέμαι στους δυστυχισμένους για τη δική μου δυστυχία, και μόνο να αυξάνω τη λύπη γύρω μου; Θεέ, να δείχνω χαρούμενη έτσι θα είμαι πιο χρήσιμη στον δυστυχισμένο κόσμο, ενώ το μυστικό μου θα το κρύβω μέσα μου και θα κλαίω στη μοναξιά μου.



Προσευχόμουν στον Θεό, για να μου εμφανισθεί με κάποιο τρόπο, τουλάχιστον μόνο ένα δάχτυλό Του να αισθανθώ. Προσευχόμουν έτσι, για να μην σβήσω από την κρυμμένη λύπη. Από κάθε έσοδο έκανα ελεημοσύνη οπουδήποτε είχα ευκαιρία. Επισκεπτόμουν αρρώστους και ορφανούς, και έφερνα χαρά με τη δική μου φαινομενική χαρά.

Πιστεύω σε Σένα, αγαθέ μου Θεέ, έλεγα συχνά, αλλά Σε παρακαλώ, εμφανίσου μου με κάποιο τρόπο, για να Σε πιστεύω ακόμα περισσότερο. «Πιστεύω, Κύριε, βοήθει μου τη απιστία» (Μάρκ. 9, 24). Επαναλάμβανα αυτά τα λόγια από το Ευαγγέλιο.

Και πράγματι, βίωσα να μου εμφανιστεί ο Κύριος. Δυσκολότατες για μένα ήταν οι μεγάλες γιορτές. Μετά από τη Λειτουργία κλεινόμουν στο δωμάτιο και έκλαιγα ολόκληρα τα Χριστούγεννα και την Ανάσταση. Όμως τα προηγούμενα Χριστούγεννα εμφανίστηκε ο Θεός. Αυτό έγινε ως εξής:

Πλησίαζε αυτή η μεγάλη μέρα. Εγώ αποφάσισα να ετοιμάσω όλα έτσι όπως η μητέρα μου ετοίμαζε: και κρέας, και ζυμαρικά, και γλυκά, και όλα τ’άλλα. Άπλωσα σανό στο σπίτι, πέταξα από τρία καρύδια σε κάθε γωνιά του δωματίου. Ας είναι η Αγία Τριάδα ελεήμων σε όλες και τις τέσσερις πλευρές του κόσμου. Και κάνοντας όλα αυτά ασταμάτητα προσευχόμουν:

Κύριε, στείλε μου επισκέπτες αλλά εντελώς πεινασμένους και φτωχούς! Σε παρακαλώ, εμφανίσου μ’αυτόν τον τρόπο! Που και που μου ερχόταν η σκέψη: τρελή Ιωάννα, τι επισκέψεις περιμένεις τα Χριστούγεννα! Αυτή την άγια μέρα ο καθένας βρίσκεται στο σπίτι του ποιος θα μπορούσε να έρθει ως επισκέπτης σε σένα; Κι εγώ έκλαιγα και έκλαιγα… Όμως και πάλι επαναλάμβανα εκείνη την προσευχή και ετοίμαζα.

Όταν τα Χριστούγεννα γύρισα από την Εκκλησία, άναψα το κερί, έστρωσα το τραπέζι, έβαλα όλα τα φαγητά, και τότε άρχισα να περπατώ από δω κι από κει στο δωμάτιο. Θεέ μου, μην με εγκαταλείψεις!

Πάλι προσευχόμουν. Στο δρόμο λίγοι περνούσαν. Είναι Χριστούγεννα, αλλά και ο δρόμος μας είναι απόμερος. Όμως μόλις το χιόνι έτριζε κάτω από τα πόδια κάποιου, εγώ πεταγόμουν στην πόρτα! Άραγε είναι ο επισκέπτης μου; Δεν είναι. Να, προσπέρασε.

Το μεσημέρι ήρθε και πέρασε, και εγώ μόνη. Άρχισα να κλαίω και κραύγασα: τώρα βλέπω, Κύριε, ότι με εγκατέλειψες εντελώς! Έκλαιγα έτσι και σιγοέκλαιγα συνεχώς! Ξαφνικά χτύπησε κάποιος την πόρτα, και εγώ άκουσα φωνές: δώσε αδελφέ, δώσε αδελφή! Γρήγορα έτρεξα και άνοιξα την πόρτα. Μπροστά μου ένας τυφλός και ο οδηγός του, και οι δυο σκυμμένοι, κουρελιασμένοι, παγωμένοι.

Ο Χριστός γεννήθηκε, κύριοί μου! φώναξα εγώ χαρούμενα. Αληθώς γεννήθηκε! κροτάλιζαν με τα δόντια εκείνοι τρέμοντας. Έλεος, αδελφή, ελέησέ μας! Δεν σου ζητάμε χρήματα. Από το πρωί κανένας δεν μας πρόσφερε ψωμί, λίγα λεφτά ή από ένα ποτήρι με ρακί. Πεινάμε πολύ. Εγώ πέταξα από τη χαρά μου ως τον τρίτο ουρανό. Τους οδήγησα στο σπίτι και τους έβαλα στο γεμάτο τραπέζι. Τους σέρβιρα κλαίγοντας από χαρά.

Εκείνοι με ρώτησαν παραξενεμένοι: «Γιατί κλαις, κυρία;». Από χαρά, κύριοί μου, από καθαρή και φωτεινή χαρά! Εκείνο για το οποίο προσευχόμουν στον Θεό ο Θεός μου το έδωσε. Μερικές μέρες εγώ Του προσεύχομαι, να μου στείλει ακριβώς τέτοιους επισκέπτες όπως είσαστε εσείς, και να, Αυτός μου έστειλε. Δεν ήρθατε εσείς έτσι τυχαία, αλλά σας έστειλε ο αγαθός μου Κύριος. Αυτός σήμερα μου φανερώθηκε μέσα από σας.


Αυτά είναι τα πλέον χαρούμενα Χριστούγεννα στη ζωή μου!


Τώρα ξέρω, ότι είναι ζωντανός ο Θεός μας. Δόξα σ’ Εκείνον και ευχαριστία! «Αμήν», απάντησαν οι αγαπητοί μου επισκέπτες. Τους κράτησα έως το βράδυ, τους γέμισα τις τσάντες και τους αποχαιρέτησα».

Τέτοια ήταν τα προηγούμενα Χριστούγεννα της Ιωάννας. Δώσε Θεέ, να είναι φέτος ακόμα πιο χαρούμενα.

Προσευχήσου κι εσύ, κόρη, να σου φανερωθεί ο ουράνιος Πατέρας με κάποιο τρόπο -και στον Θεό οι τρόποι είναι πολλοί- και θα ζήσεις θαύμα. Μην ετοιμάζεσαι για λύπη σε τούτη τη μεγάλη μέρα, αλλά να ετοιμάζεσαι για χαρά.

Και ο Πανορατικός, ο Παντελεήμων, θα σε κάνει χαρούμενη.

Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς, επίσκοπος Αχρίδος 

Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2014

Ο ἐορτασμός τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Νικόλαου Ἀρχιεπίσκοπου Μύρων τῆς Λυκίας τοῦ θαυματουργοῦ




Στις 6 τοῦ μηνὸς Δεκεμβρίου ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία Ἑορτάζει καὶ Πανηγυρίζει τὴν μνήμη τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Νικόλαου Ἀρχιεπίσκοπου Μύρων τῆς Λυκίας τοῦ θαυματουργοῦ.
Την Παρασκευή 5/12/2014 στὶς 5 τὸ ἀπόγευμα στὴν Ἱερὰ Μονὴ Τοῦ Ἁγίου Νικόλαου Ἀνάπαυσᾶ Ἁγίων Μετέωρων θὰ ἀρχίσει ὁ Μέγας Πανηγυρικὸς Ἑσπερινὸς μὲ Ἀρτοκλασία καί Θεῖον Κήρυγμα, Χοροστατοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σταγὼν καὶ Μετεώρων Κ,κ Σεραφείμ.

Το Σάββατο 6 Δεκεμβρίου στὶς 7 τὸ πρωὶ θὰ ἀρχίσει ὁ Ὄρθρος καὶ ἡ Πανηγυρική Θεία Λειτουργία, Χοροστατοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αυλώνος Κ,κ Χριστοδούλου.

Μὲ Θερμὲς Ἑόρτιες Χριστουγενιάτικες Εὐχὲς



Ό Καθηγούμενος



Ἀρχιμ. Πολύκαρπος



O Ἱερομόναχος Δημήτριος

Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2014

Σύριγγα θανάτου – μετάνοια ζωῆς



. Στὸ Εὐαγγέλιο διαβάζουμε ὅτι στὸν Γολγοθὰ τὴν ὥρα τῆς σταυρώσεως τοῦ Χριστοῦ ἕνας ἐκ τῶν ληστῶν, ποὺ σταυρώθηκε μαζί του, εἶπε στὸν Χριστό: «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου» (Λουκ. κγ´ 42). Καὶ ὁ Χριστὸς τὸν διαβεβαίωσε ὅτι ἐκείνη τὴν ἡμέρα θὰ εἰσερχόταν στὴν Βασιλεία Του.
. Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἑρμηνεύοντας αὐτὸ τὸ γεγονὸς ἀποκαλοῦν τὸν ληστὴ θεολόγο, ποὺ θεολόγησε ἀπὸ τὸν σταυρό, ἀναγνωρίζοντας ὅτι ὁ Χριστός, ποὺ καταδικάστηκε νὰ πεθάνη διὰ τοῦ Σταυροῦ εἶναι Θεός. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἔχει μιὰ τέτοια ὁμιλία.
. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἐπαναλαμβάνεται ποικιλοτρόπως σὲ κάθε ἐποχή. Πόσοι ἄνθρωποι δὲν ὁμολογοῦν τὴν θεότητα τοῦ Χριστοῦ καὶ δὲν προσεύχονται σὲ Αὐτόν, ἀκόμη καὶ τὴν ὥρα ποὺ πεθαίνουν! Πόσοι δὲν τελειώνουν τὴν ζωή τους μὲ μετάνοια καὶ συντριβή!
. Διάβασα σὲ περιοδικὸ ὅτι ὁ μακαριστὸς Ἐπίσκοπος Πατάρων Εἰρηναῖος, ποὺ ἀνήκει στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, καὶ ὑπηρετοῦσε στὴν Ἱερὰ Ἀρχιεπισκοπὴ Θυατείρων καὶ Μεγάλης Βρετανίας, στὸν Πρόλογο τοῦ βιβλίου του μὲ τίτλο «Λουλούδια ἀπὸ τοὺς κήπους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας» ἀναγράφει ἕνα συγκλονιστικὸ περιστατικό:
. «Προχθές, γυρίζοντας ἀπὸ ἕναν Ἑσπερινὸ πέρασα ἀπὸ τὴν Ὁμόνοια. Πλῆθος νέων ἦταν μαζεμένοι γύρω ἀπὸ ἕνα παιδί. Στὸ χέρι του κρατοῦσε τὴν τελευταία σύριγγα τοῦ θανάτου. Τὸν πλησίασα καὶ μὲ δακρυσμένα μάτια φώναξε: “ Βοήθεια, πεθαίνω…”. Ἔτρεξα κοντά του τὸν ἀγκάλιασα. Μὲ σπασμένη φωνὴ μοῦ εἶπε: “ Παππούλη, πεθαίνω διάβασέ μου μιὰ εὐχή“ . Γονάτισα, τοῦ διάβασα μία εὐχή. Ψέλλισε δύο λέξεις: “ πὲς τοῦ Χριστούλη νὰ μὲ δεχτεῖ” καὶ ξεψύχησε μέσα στὴν ἀγκάλη μου, ἄγνωστος μεταξὺ ἀγνώστων. Φεύγοντας, ψιθύριζα μία προσευχή. ”Χριστέ μου, μία λέξη εἶπε ὁ ληστὴς καὶ τὸν δέχτηκες στὴν βασιλεία Σου, δέξου καὶ τὴν ψυχὴ αὐτοῦ τοῦ παιδιοῦ σου”» (Περιοδικὸ «Ἐρῶ», Ἀπρίλιος-Ἰούνιος 2011).
. Τὸ περιστατικὸ αὐτὸ εἶναι πολὺ χαρακτηριστικό. Τὸ παιδὶ αὐτό, ποὺ ἦταν πληγωμένο ἀπὸ τὴν σύγχρονη μάστιγα τῶν ναρκωτικῶν πέθανε στὸν δρόμο, ζητώντας προσευχὴ καὶ ἐπιθυμώντας νὰ τὸν δεχθῆ ὁ Χριστὸς στὴν βασιλεία Του. Ποιός ξέρει πόσα βάσανα πέρασε στὴν ζωή του, γιὰ νὰ καταλήξη στὰ ναρκωτικὰ καὶ ποιός ξέρει πόσες πληγὲς δέχθηκε ἀπὸ τὸ στενὸ καὶ εὐρύτερο κοινωνικὸ περιβάλλον καὶ ἀπὸ τοὺς ἐμπόρους τῶν ναρκωτικῶν, τοὺς ἐμπόρους τοῦ θανάτου! Καὶ ὅμως πέθανε μὲ τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν αἴτηση γιὰ τὴν Βασιλεία Του.
. Ἀλλὰ καὶ ἡ προσφορὰ τῶν Κληρικῶν εἶναι μεγάλη, ὅταν ἀνοίγουν τὴν ἀγκαλιά τους σὲ τέτοιες πληγωμένες ὑπάρξεις, ὅταν δέχωνται τὸν πόνο τῶν ἀνθρώπων, ὅταν χύνουν κάποια δάκρυα γιὰ τοὺς νέους ποὺ βασανίζονται σκληρά.
. Συγκινήθηκα διαβάζοντας αὐτὸ τὸ περιστατικό, γιατί θυμήθηκα μία παρόμοια σκηνή. Κοντὰ στὴν Ὁμόνοια τῆς Ἀθήνας κάποια κοπέλα 25-30 ἐτῶν, ποὺ ἔμοιαζε μὲ 60 ἐτῶν, σκελετωμένη ἀπὸ τὰ ναρκωτικά, πονεμένη στὸ πρόσωπο, ποὺ ἦταν σκαμμένο ἀπὸ τὸν πόνο καὶ τὰ βάσανα, μὲ ἐκλιπαροῦσε: «Παππούλη, κάνε μιὰ προσευχὴ γιὰ μένα, γιὰ νὰ σωθῶ» καὶ μοῦ εἶπε τὸ ὄνομά της. Ἀκόμη καὶ τώρα, ὕστερα ἀπὸ χρόνια, ἔχω μέσα μου ἔντονα τὴν ἐνθύμηση τοῦ προσώπου της. Εἶναι παιδιὰ τοῦ Θεοῦ ποὺ ἀναζητοῦν τὸν Πατέρα τους, ποὺ μὲ τὸν τρόπο τους ζητοῦν ἀγάπη καὶ στοργή, τὴν ὁποία τοὺς τὴν στέρησε ἡ «ἀκοινώνητη κοινωνία».
. Ἡ ἱστορία τοῦ Γολγοθᾶ ἐπαναλαμβάνεται καὶ ὁ Χριστὸς ἐξακολουθεῖ νὰἔχη φίλους ἀπὸ τὸ πιὸ πληγωμένο μέρος τῆς κοινωνίας, ἀπὸ τοὺς «ἀνασφάλιστους»!


 ΠΗΓΗ

Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2014

Ἡ σατανικὴ ταπείνωση…

Ἡ ἀληθινὴ ταπείνωση εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ Σοῦ ἔχει δώσει πολλὰ χαρίσματα ὁ Θεός. Σὲ προίκισε μὲ δῶρα σπάνια. Τὸ νιώθεις; Νὰ τὸν εὐχαριστεῖς συνεχῶς καὶ νὰ ταπεινώνεσαι στὴν Ἀγάπη Του. Παρακάλει τὸ Θεό, νὰ σοῦ στείλει τὴν ἁγία ταπείνωση. Ὄχι αὐτὴ ποὺ λέει, εἶμαι τελευταῖος, εἶμαι τιποτένιος. Αὐτὴ εἶναι σατανικὴ ταπείνωση. Ἡ ἁγία ταπείνωση εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ. Ἀκοῦς; Δῶρο, χάρισμα. Ὄχι ἀπὸ δικές μας προσπάθειες. Ἐσὺ προετοίμαζε τὸν ἑαυτό σου, καὶ ζήτα ἀπὸ τὸ Θεὸ αὐτὸ τὸ ἅγιο δῶρο. Μὴ λές, ἔχω αὐτὸ τὸ ἐλάττωμα, τὸ προσφέρω στὸ Θεό. Τίποτα. Ἐσύ, ἀγωνίσου, ἐξουθένωνε τὸν ἑαυτό σου, καὶ τὰ ἄλλα εἶναι τοῦ Θεοῦ. Ἀγωνίζου νὰ εἰσέλθομε ἀπὸ δῶ, εἰς τὴν Ἄκτιστον Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ.
Ἀπὸ τὸ βιβλίο “Ἀνθολόγιο Συμβουλῶν Γέροντος Πορφυρίου”
Άγιος Πορφύριος


ΠΗΓΗ

Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2014

Θαύματα στην Ιερά Μονή Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους

Σε σημειώσεις παλαιού Γρηγοριάτου, του γέροντος Ιωακείμ, αναφέρονται στοιχεία από αξιοθαύμαστα σημεία πού συνέβησαν στη Μονή. Ο ίδιος, είτε υπήρξε αυτόπτης μάρτυς, είτε τα άκουσε από παλαιοτέρους. Διορθώθηκε κάπως η γλώσσα και η σύνταξη του κειμένου. Φέρονται σε φώς, για να επιβεβαιωθεί η αγάπη του Θεού και των αγίων του προς εμάς, η οποία άλλωστε έχει χίλιους δύο άλλους τρόπους να αποκαλυφθεί.
*…Απεφάσισα οριστικά πλέον, κι αναχώρησα κρυφά για το Άγιον Όρος. Έφθασα αισίως. Περιερχόμενος δε και επισκεπτόμενος πολλές Μονές και Σκήτες, μελέτησα επισταμένως τον τρόπο διαβιώσεως. Τέλος, αφού συνέλεξα αρκετές χρήσιμες πληροφορίες, αποφάσισα να κοινοβιάσω στην Ιερά Μονή του Οσίου Γρηγορίου.
Πριν να μπω στη Μονή, κουρασμένος καθώς ήμουν, πήγα και κοιμήθηκα σ’ ένα απόκρημνο και δύσβατο μέρος, λίγο παραπάνω από το Γυφταριό, πούχε λίγη σκιά. Μάταια όμως προσπαθούσα να κοιμηθώ. Ύπνος δεν ερχόταν. Λογισμοί επί λογισμών, σκέψεις επί σκέψεων αλληλοσυγκρούονταν και με αναστάτωναν. Ο πειρασμός έβαζε κάθε δυνατή προσπάθεια, ενεργώντας σατανομεθοδικά για να με αποτρέψει. Τελικώς, καταβεβλημένος από την ψυχική πάλη, ενόμισα πώς έφτασε επί τέλους ο ύπνος. Οπότε, «τί το ορώμενον;». Στεκόταν από πάνω μου ένας υπέργηρος μοναχός με σεβάσμια, επιβλητική, βιβλική μορφή, με γενειάδα ως τα γόνατα, με ιλαρό βλέμμα, και μου λέει: «Τί κάθεσαι εδώ έξω, παιδί μου, και βασανίζεσαι από σκέψεις και λογισμούς; Σήκω και πήγαινε μέσα στο Μοναστήρι». Σηκώθηκα στο πρόσταγμά του αμέσως με την πρόθεση να τον παρακαλέσω να με οδηγήσει εκείνος. Αλλά που ο γέροντας! Άφαντος!
Ταράχτηκα με το γεγονός, και διερωτήθηκα ποιος νάταν άραγε ο μυστηριώδης γέροντας πού κατόρθωσε σε τέτοια ηλικία ν’ ανέβει σ’ εκείνο το δύσβατο μέρος, στο οποίο κι εγώ μετά βίας ανέβηκα. Μ’ αυτές τις σκέψεις (οι προηγούμενες άτακτες και σατανικές σαν καπνός διαλύθηκαν) έφυγα τρέχοντας, μπήκα στο Μοναστήρι, παρουσιάστηκα ευθύς στον όντως όσιο Καθηγούμενο, και του γνωστοποίησα τον πόθο και το σκοπό μου, καθώς και το προηγούμενο γεγονός με το σεβάσμιο γέροντα.
Τότε ο Καθηγούμενος, με καταφανή συγκίνηση, με οδήγησε μπροστά σε μια εικόνα και με ρώτησε: Αυτός είναι ο γέροντας πού σου παρουσιάστηκε;». «Ναι, ναι, αυτός είναι!» απάντησα κατάπληκτος. Ήταν πράγματι ο γέρων Ιωακείμ, ο νέος κτίτωρ της Μονής, με την εξαιρετικώς επιμήκη γενειάδα, την οποίαν απέκτησε θαυματουργικώς, όντας έκ φύσεως αγένειος.
* Όταν μετά από αρκετούς μήνες έγινε η κουρά μου, μετά από πολλή κούραση μα και πολλή κατάνυξη, θέλησα λίγο να αναπαυθώ. Πριν όμως κοιμηθώ, κάποιος ανοίγει την πόρτα του κελλιού μου τελείως αντικανονικά, χωρίς να πει το συνηθισμένο: «Δι’ ευχών των αγίων Πατέρων ημών…». Μπήκα ξαφνικά σε σκέψεις, και αισθάνομαι μια τρομερή δυσοσμία, αφόρητη. Βλέπω τότε από πάνω μου τον απρόσκλητο επισκέπτη. Τί φοβερό και φρικιαστικό θέαμα! Ήταν ο ίδιος ο σατανάς. Τερατόμορφος, κερασφόρος, πυρίπνους, πυρόφθαλμος, δασύτριχος, με νύχια μακρυά. Με κύτταξε βλοσυρά και αγριεμένα, και μου είπε γελώντας σαρκαστικά: «Ε! Ε! Τί ήλθες βρε να κάνεις κι εσύ εδώ; Τώρα θα σου δείξω εγώ». Άπλωσε το χέρι πάνω στο στήθος μου, μα το τράβηξε αμέσως, βγάζοντας ένα φριχτό ουρλιαχτό: «Άααα». Άθελα του είχε αγγίξει τον τίμιο Σταυρό πού κρεμόταν στο στήθος μου. Εξαφανίστηκε ευθύς, αφήνοντας πίσω του μια ανυπόφορη δυσοσμία.
* Έναν καιρό ενέσκηψε στη Μονή επιδημική γρίππη πού προσέβαλε τους πιο νέους και πιο γερούς, άλλους ελαφρά, άλλους βαριά. Εγώ προσεβλήθην ελαφρά. Σαν αρρώστησε κι ο μάγειρας, μου ανέθεσαν να τον αντικαταστήσω. Τελείως αδαής μαγειρικής, ανέλαβα τη διακονία υπό την καθοδήγηση του μαγείρου, του πατρός Υπατίου, έχοντας ευτυχώς πεπειραμένο παραμάγειρο ένα δόκιμο πραότατο, απλούστατο, άκακο σαν αρνί.
Κάποια μέρα τον έστειλα στον κήπο να μαζέψει κηπουρικά για το μαγείρεμα. Μα ύστερ’ από λίγο, σχεδόν αμέσως, επέστρεψε ασθμαίνοντας, περίτρομος, χωρίς κηπουρικά. Σαν τον ρώτησα τί συνέβαινε, μου είπε πώς στο μονοπάτι πού πάει για τον κήπο βρισκόταν ένα πολύ μεγάλο και φοβερό φίδι, και γιαυτό τρόμαξε κι επέστρεψε τροχάδην, κάθιδρως και πνευστιών.
Όμως η πράξη του ήταν αντίθετη προς τον απαράβατο κανόνα της «τυφλής υπακοής». Τόπα στο Γέροντα. Εκείνος τον ενουθέτησε, τον ενθάρρυνε, τούδωσε την ευλογία του, και τον έστειλε στη διακονία χωρίς δισταγμούς και φόβους. Γεμάτος θάρρος ο δόκιμος έτρεξε, μάζεψε, κι επέστρεψε πασίχαρος. Όταν τον ξαναρώτησα τί συνέβη, μου είπε πώς το φίδι ήταν εκεί, αλλά ψόφιο!
★ Πριν πάω στο στρατό, προσεβλήθην από υπεροξεία ισχυαλγία, περιοδική μεν, μα αφόρητη. Δεν μπορούσα να σταθώ στα πόδια μου, όταν μ’ έπιανε, κι έπεφτα κάτω, όπου κι αν βρισκόμουν. Κανένα ιατροφαρμακευτικό μέσον, ούτε θερμόλουτρα, ούτε ο στρατός μπόρεσαν να με θεραπεύσουν. Μόνιμη, μαρτυρική η κατάσταση.
Κάποια μέρα έφεραν σιτάρι στην παραλία, και κατά τη συνήθεια έπρεπε όλοι να το ξεφορτώσουμε. Σαν άρχισε το ξεφόρτωμα, μ’ έπιασε ξαφνικά το μόνιμο βάσανό μου, κι έπεσα κατάχαμα, συστρεφόμουν σπασμωδικά, βογγούσα από τους πόνους.
Έτρεξαν δύο-τρεις πατέρες, κοντά σ’ αυτούς κι ένα σεβάσμιο ενάρετο γεροντάκι. Αρσένιος, Αρτέμιος, δεν θυμάμαι. Με ρώτησαν τί έχω. Όταν τους είπα το πάθημά μου, το μετέφεραν στους άλλους και άρχισαν τα σχόλια. Πολλοί με λυπήθηκαν, άλλοι ταλαντεύονταν να με πιστέψουν, άλλοι απιστούσαν. Μερικοί νόμιζαν ότι το κάνω για ν’ αποφύγω τον κόπο. Κάποιοι μ’ εχαρακτήρισαν υπερβολικά ως «μάγκα πειραιώτη».
Τα υπέμεινα όλα. Μόνο ο Γέροντάς μου με παρηγορούσε: «Μην κλαις παιδί μου. Μην απελπίζεσαι. Σε πιστεύω. Θα πείσω και τους άλλους πατέρες για την ειλικρίνειά σου. Μα θα σου δώσω μια συμβουλή, και σε παρακαλώ να με ακούσεις. Εμείς εδώ έχουμε δικό μας γιατρό, την αγία Αναστασία τη Ρωμαία με τα λείψανα και το παρεκκλήσι της. Όταν λειτουργήσει, να ξαγρυπνήσεις από βραδύς, να προσευχηθείς μ’ όλη σου την καρδιά, να χύσεις και κανένα δάκρυο. Κι όταν τελειώσει η λειτουργία το πρωΐ, ν’ αλείψεις το μέρος πού σε πονάει με λάδι άπ’ το καντήλι της άγιας, παρακαλώντας την με δάκρυα να σε κάνει καλά• και έλα να με δεις».
Ακολούθησα πιστά την υπόδειξη, κατά γράμμα. Κι όταν πλέον αλείφθηκα, τί χάρις ήταν εκείνη! Άρχισα ξαφνικά να κινούμαι ελεύθερα, χωρίς παραμικρό πόνο.
Έχουν περάσει εξήντα χρόνια. Δεν ξαναενοχλήθηκα.

* Στη Βέρροια της Μακεδονίας έχει Μετόχι η Μονή. Μια – δυο φορές το χρόνο, πάντοτε το καλοκαίρι, επικοινωνούσαμε διά θαλάσσης με μικρό πλοιάριο της Μονής.
Κάποτε ταξίδευα με δύο αδελφούς προς το Μετόχι. Αλλά ανάμεσα στην Κασσάνδρα και στο Πήλιο επικρατούσε μια ασυνήθιστη άπνοια, ενώ κωπηλατούσαμε κανονικά. Η εκνευριστική θάλεγα αυτή νηνεμία μ’ έβαλε σε σκέψη ότι προμηνύεται μεγάλο κακό. Ζωηρή η ανησυχία μου, δίχως συγκεκριμένο λόγο. Κάτι σαν προαίσθημα. Κι ενώ οι αδελφοί με παρακαλούσαν να κόψουμε για λίγο την κωπηλασία για να ξεκουραστούμε, εγώ τους προέτρεπα να επιταχύνουν, σαν να με παρότρυνε κάτι πώς επίκειται κίνδυνος. Έπρεπε να φτάσουμε το συντομώτερο στην ακτή μεταξύ Πηλίου και Ολύμπου. Μια ελαφρή θαλασσινή αύρα μας βοήθησε αρκετά. Φτάσαμε στην ακτή, αποβιβαστήκαμε, τραβήξαμε το πλοιάριο. Εν τω μεταξύ μικρό νεφύδριο φάνηκε πάνω από το Πήλιο πού ολοένα μεγάλωνε και μαύριζε. Προάγγελος του φοβερού κακού. Τί τρομερό ξέσπασμα ήταν εκείνο πού ακολούθησε! Μια σπανιωτάτη θυελλώδης καταιγίδα, μπουρίνια πού λένε.
Οι κάτοικοι, σαν φτάσαμε, συνέτρεξαν όλοι, κατάπληκτοι, απορημένοι, μας κοίταζαν και σταυροκοπιούντο, ομολογώντας πώς μας γλύτωσε ο άγιος Νικόλαος.
Μείναμε λίγες μέρες, εφοδιαστήκαμε, παραλάβαμε τα τρόφιμα και αναχωρήσαμε. Μα τί θέαμα ήταν εκείνο, όταν επιστρέφαμε! Όπου κι αν περνούσαμε, ναυάγια. Όσα πλοία είχαν αγκυροβολήσει σε λιμάνια πού προσβάλλονταν απ’ το Λίβα η τον Γαρμπή, είχαν εξωκείλει ή είχαν βυθιστεί. Όλη η νοτιοδυτική πλευρά της Κασσάνδρας, της Σιθωνίας, του Άθωνος είχε προσβληθεί από την καταιγίδα.
Σαν φτάσαμε στο Μοναστήρι, είδαμε ένα συγκλονιστικό θέαμα: Λιτοχωρινό πλοίο, γεμάτο ξυλεία, βυθισμένο. Εκεί πλέον αποκορυφώθηκε η συγκίνησή μας…
Αποφεύγοντας τα σχόλια, τονίζω μονάχα εκείνη την αόριστη ανησυχία πού είχα στον πηγαιμό. Δεν ήταν όντως έκδηλη και εναργής η επέμβαση του αγίου;
* Κάθε χρόνο στις 6 Δεκεμβρίου η Μονή μας επιτελεί την πανηγύρι του αγίου Νικολάου, και προμηθεύεται ψάρια από το Παλιούρι Κασσάνδρας. Εκεί εδρεύουν συστηματικοί ψαράδες.
Λίγες μέρες πριν την πανηγύρι, εστάλη το πλοιάριο της Μονής να παραλάβει τα ψάρια. Κυβερνήτης ένας έμπειρος μοναχός, ψημένος στις θάλασσες από κοσμικός, ευλαβέστατος και απλούς.
Μα πριν ακόμη επιστρέψει, άρχισαν να πνέουν σφοδροί νοτιοδυτικοί άνεμοι πού καθυστερούσαν την αναχώρηση. Η πανήγυρις επλησίαζε, ο καιρός δεν υποχωρούσε, οι άνεμοι ενισχύοντο, ο μοναχός ανησυχούσε. «Να γίνει πανήγυρις χωρίς ψάρια;». Αδιανόητο, κατά τη γνώμη του. Αποφάσισε να φύγει μέσα στη θαλασσοταραχή. Του κάκου πάσχιζαν να τον πείσουν οι άλλοι ψαράδες να μην κάνει τέτοιο παρανοϊκό εγχείρημα. Αμετάκλητος ο καλόγερος.
Ξεκίνησε λοιπόν, έκανε το σταυρό του, κι έβαλε την εικόνα του αγίου Νικολάου στο πηδάλιο λέγοντας: «Άγιε Νικόλα, βλέπεις τον καιρό. Κάνε το κουμάντο σου, για να μη γίνει η πανήγυρίς σου χωρίς ψάρια. Φεύγουμε!».
Έκανε όντως το κουμάντο του ο άγιος. Έφθασαν πολύ κοντά στο Μοναστήρι, τους αντιλήφθηκαν οι πατέρες, βγήκαν να τους δουν. Σαν γλάρος πετούσε το πλοιάριο πάνω στα κύματα. Πήραν την εικόνα του αγίου Νικολάου, κι άρχισαν να δέονται για να προσεγγίσει με ασφάλεια. Μα κάτω από τέτοιες συνθήκες ήταν εντελώς αδύνατο να προσορμισθεί το πλοιάριο.
Αλλά δεν ήταν αδύνατο για τον άγιο. Και τούτο διότι ένα πελώριο κύμα σήκωσε ψηλά το σκάφος, το κατέβασε ομαλά-ομαλά μέσα στον αρσανά, στη θέση όπου τοποθετείτο, και κατόπιν υποχώρησε ήρεμα, εκτελώντας το καθήκον του. Το γεγονός επανηγυρίσθη ιδιαιτέρως. Θαυμαστή τόσο η πίστη του ενάρετου μονάχου, όσο και η υπακοή του αγίου.
* Τρομερή πυρκαγιά ξέσπασε κάποιο καλοκαίρι στο δάσος της Μονής. Φυσούσε και άνεμος, κι η φωτιά επεξετάθη. Κόντευε να εξαφανίσει όλες τις καστανιές, την κυριώτερη οικονομική πηγή της Μονής. Φοβερό το θέαμα. Ήμουν αυτόπτης μάρτυς, ακούγοντας και τα φίδια πού καίγονταν, να σφυρίζουν. Μάταιες οι προσπάθειες.
Όταν ειδοποιήθηκε η Μονή, βγήκαν οι πατέρες κι ο Γέροντας με τα άγια λείψανα. Και τότε ένα σύννεφο στάθηκε πάνω απ’ το δάσος, κι επέφερε τέτοια καταρρακτώδη βροχή, ώστε έσβησε αμέσως η φοβερή πυρκαγιά.

πηγή: Ό Όσιος Γρηγόριος», Ετήσια Έκδοσις Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, § Παλαιότερα θαύματα στην Ιερά Μονή Οσίου Γρηγορίου, περίοδος β΄, αριθμ. 8, έτος 1983

Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014

Είναι να μην σου έρθει "νόημα"...

Προσπαθούσα να καταλάβω τους ανθρώπους που παίρνουν την απόφαση να τα αφήσουν όλα και να πάνε να γίνουν μοναχοί.
Προσπαθούσα να καταλάβω το γιατί.
Γιατί να μην ζήσουν μία ζωή μέσα στον κόσμο, να παντρευτούν, να κάνουμε παιδιά κι ας ζούνε όπως λέει η Εκκλησία. Αφού και στον κόσμο μπορεί κάποιος να προκόψει πνευματικά, ακόμα και να αγιάσει...



Προσπαθούσα με την λογική να καταλάβω πως κατάφεραν κάποιοι λίγοι να επιλέξουν κάτι το οποίο θα τους άλλαζε για πάντα, θα τους άλλαζε βαθιά. Κάτι το οποίο θα τους έβαζε στην διαδικασία μιας ζωής χωρίς "άδειες πνευματικές", μιας ζωής υπακοής και ταπείνωσης...μέσα στα μαύρα ράσα του χαροποιού πένθους, που πολλοί καταφρονούν, άλλοι κοροϊδεύουν, άλλοι αγνοούν...
"Αν σου έρθει "νόημα" τότε έφυγες..." ήταν η απάντηση που άκουσα από έναν αγαπημένο φίλο.
Και όντως αν σου έρθει "νόημα" τα αφήνεις όλα, καληνυχτείς τον κόσμο και πας για άλλες πολιτείες...ουράνιες, μυστικές, εκεί που η ζωή παίρνει το βαθύ νόημά της, εκεί που ο άνθρωπος νοηματοδοτεί την ύπαρξή του με την ύπαρξη του Χριστού.
Εκεί που νόημα έχει η σχέση με τον Θεό και τους άλλους και όχι το τι θα φορέσουμε για το βράδυ ή το πως θα κουρευτούμε, τί θα φάμε...
Βέβαια μπορεί να σου έρθει "νόημα" αλλά να παραμείνεις στον κόσμο.
Να μείνεις όχι από αδυναμία, αλλά από προσωπική επιλογή, και να ζεις πλέον στον κόσμο αλλά να είσαι "ουκ εκ του κόσμου τούτου".
Να ζεις με νόημα.
Να ζεις την κάθε ημέρα σου όχι σαν νέος αλλά σαν σοφός, όχι έντονα αλλά όμορφα, όχι επικίνδυνα αλλά ερωτικά...
Διότι τελικά το "νόημα" που έχει έρθει σε κάποιους είναι αυτό: Έρωτας και πόθος για την ζωή, για τους άλλους, για τον Θεό, για την Αγάπη, για το "Μετά" που θα’ ρθει μετά το τέλος...
Είναι να μην σου έρθει "νόημα"...



αρχιμ.Παύλος Παπαδόπουλος




Η προσευχή για την Κυρία Θεοτόκο

Ένας άνθρωπος ευλαβής που ονομαζόταν Αγαθόνικος. Αυτός είχε διδαχθεί, ακόμη από την παιδική του ηλικία, να λέγει μπροστά στην εικόνα της Παναγίας, τον ύμνο αυτό:

«Θεοτόκε, Παρθένε, χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία, ο Κύριος μετά σου. Ευλογημένη, συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου. Ότι Σωτήρα έτεκες, των ψυχών ημών».

Αργότερα έκανε μια ζωή με πολλές φροντίδες και έλεγε σπανιώτερα αυτόν τον ύμνο της Κυρίας Θεοτόκου. Κατόπιν σιγά σιγά έπαυσε να τον λέγη.

Ο Θεός όμως, ο Οποίος δεν θέλει τον θάνατο του αμαρτωλού, έστειλε στο σπίτι του έναν ερημίτη από την Θηβαΐδα για να τον ελέγξει διότι εξέχασε αυτόν τον ύμνο της Κυρίας Θεοτόκου. Ο Αγαθόνικος απήντησε στον ερημίτη μοναχό ότι έπαυσε να τον λέγει, διότι, παρότι τον έλεγε για πολλά χρόνια, όμως δεν ευρήκε καμμία ωφέλεια.

Τότε ο ερημίτης του είπε: «Φέρε στον νου σου τυφλέ και αχάριστε, πόσες φορές σε εβοήθησε αυτή η δοξολογική προσευχή και σε έσωσε από διάφορους πειρασμούς!

Θυμήσου, όταν ήσουν ακόμη παιδί, πως λυτρώθηκες από πνιγμό κατά ένα θαυμαστό τρόπο! Ενθυμήσου, όταν σε εκτύπησαν πολλοί γείτονες σε μία λακκούβα που είχες πέσει κι όμως έμεινες ατραυμάτιστος! Θυμήσου ακόμη, όταν ταξίδευες κάποτε με κάποιον φίλον σου, επέσατε και οι δυό σας από την καρότσα!

Αυτός έσπασε το πόδι του και συ δεν έπαθες τίποτε. Δεν γνωρίζεις ότι ο φίλος σου είναι κάτω αδύνατος από μία ασθένεια, ενώ εσύ είσαι υγιής και δεν αισθάνεσαι κανένα πόνο;

Και, όταν του έφερε στην μνήμη όλα αυτά τα θαυμαστά έργα, στο τέλος του είπε: «Να ξέρης ότι όλες αυτές οι δυστυχίες και ατυχίες που ήλθαν στην ζωήν σου, απομακρύνθηκαν από την θεία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου, χάρις στην μικρή σου αυτή δοξολογική προσευχή, την οποίαν έλεγες κάθε ημέρα ενώπιόν της.

Δώσε λοιπόν προσοχή και συνέχιζε να προσεύχεσαι και στο μέλλον με την προσευχή αυτή και η Μητέρα του Κυρίου μας δεν θα σε εγκαταλείψη ποτέ». Έτσι κατάλαβε ο Αγαθόνικος και δεν άφησε πάλι αυτή την προσευχή.

Ούτε εμείς να μην αφήνουμε να περνά μία ημέρα χωρίς να προσευχηθούμε μ' αὐτή την προσευχή μπροστά στην Κυρία Θεοτόκο κι έτσι θα φυλαγώμεθα από πολλές δοκιμασίες και πειρασμούς στην ζωή μας.

ΠΗΓΗ

Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2014


Ο Άγιος Γρηγόριος Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης ο Παλαμάς (μέρος 2ο /3)

14 Μαΐου 2011
Περί το 1320, μετά την οσιακή κοίμηση του γηραιού Γέροντός του αναχώρησε για την ιερά μονή της Μεγίστης Λαύρας, όπου παρέμεινε για μια τριετία. Η φήμη του τον είχε προφθάσει και οι πατέρες τον υποδέχθηκαν θερμά. Υπακούοντας διακόνησε στην τράπεζα και στο ναό. Όλοι εξεπλάγησαν από την εγκράτεια, την άσκηση και την αγρυπνία, την οποία εξασκούσε υπέρμετρα. Ο πόθος του για την ιερά ησυχία τον έκανε να αναχωρήσει και από εκεί.
Οι Λαυριώτες πατέρες λυπήθηκαν για την αναχώρηση του ενώ οι μοναχοί της σκήτης της Γλωσσίας, σημερινή Προβάτα, στην οποία κατευθύνθηκε ο άγιος, χαιρόμενοι τον υποδέχθηκαν, κατά τον όσιο Νικόδημο τον Αγιορείτη. Ο άγιος Γρηγόριος συναντήθηκε εκεί με τον όσιο Γρηγόριο τον Βυζάντιο, ο όποιος ήταν έξαρχος και κορυφαίος, «μέγας και περιβόητος εις την ησυχίαν, και εις την νήψιν και θεωρίαν κατ’ εκείνους τους χρόνους».
Από αυτόν διδάχθηκε ο άγιος πολλά περί των μυστηρίων της νοεράς ενεργείας και της ακροτάτης θεωρίας του Θεού και αξιώθηκε πολλών χαρισμάτων, όπως της συνεχούς κατανύξεως και των καρδιακών δακρύων. Λόγω επιδρομής Τούρκων πειρατών, μετά διετή παραμονή, αναγκάσθηκε να αναχωρήσει και από εκεί και να μεταβεί με δώδεκα μαθητές του Στη Θεσσαλονίκη . Κατά μία παράδοση ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς έλαβε το μέγα και αγγελικό σχήμα στο Κελλίον Παναγίας Κρανιάς από τον Γέροντά του όσιο Νικηφόρο τον Ησυχαστή τον Ιταλό, ο οποίος βρισκόταν σε ύψος νηπτικής θεωρίας.
Στη Θεσσαλονίκη δεν έπαυσε την άσκησή του μετά της συνοδείας του. Οι κινήσεις του πραγματοποιούνταν κατόπιν προσευχής και θείας πληροφορίας. Έτσι δέχθηκε να λάβει και το αξίωμα της ιερωσύνης. Κατόπιν μετέβη στη σκήτη της Βεροίας, όπου παρέμεινε επί πενταετία (1326-1331), συνεχίζοντας τη μεγάλη του άσκηση. Εκεί κατά τις πέντε ημέρες της εβδομάδος έμενε έγκλειστος και σιωπών και μόνο το Σάββατο και την Κυριακή εξήρχετο του κελλιού του, για να λειτουργεί και να διδάσκει τους αδελφούς του. Η συνεχής νήψη και προσευχή του είχε δώσει την καλή αλλοίωση και είχε γίνει όλος φως και για όλους φωτεινό παράδειγμα. Ο θάνατος της μοναχής μητέρας του Καλλίστης τον πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου παρέλαβε τις αδελφές του, τις τοποθέτησε σε γυναικείο ησυχαστήριο και τους δίδαξε την ακρίβεια της μοναχικής πολιτείας. Σε λίγο καιρό η ενάρετη αδελφή του Επίχαρις, η κοσμημένη με πλούσιο προορατικό χάρισμα, αναπαύθηκε εν Κυρίω. Πειρατικές επιδρομές στην περιοχή ανάγκασαν τον θειο Γρηγόριο να αναχωρήσει ξανά και να επιστρέψει στο αγαπητό του Άγιον Όρος.
Ο Αγιώτατος Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης Γρηγόριος Νέος Χρυσόστομος ο Θαυματουργός. Τοιχογραφία Παρεκκλησίου Αγίων Αναργύρων Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου (14ος αι.).
Προσήλθε στη Μεγίστη Λαύρα και παρά την προθυμία των πατέρων της δεν έμεινε εντός των τειχών της, αλλά αποσύρθηκε στο ησυχαστικό Κελλί του Αγίου Σάββα. Συνέχιζε και εδώ το ασκητικό του πρόγραμμα. Τις πέντε ημέρες της εβδομάδος παρέμενε έγκλειστος, σιωπών και αδιαλείπτως προσευχόμενος και μόνο το Σάββατο και την Κυριακή μετέβαινε στην πλησιόχωρη Λαύρα για να λειτουργήσει. Η ένθεη ζωή του ήταν γεμάτη από θειες οπτασίες και οράματα, πότε κατά τις λειτουργίες στη Λαύρα και πότε στις αγρυπνίες στο κελλί του, όπου του παρουσιάσθηκε η δια η Θεοτόκος. Η θέα του ακτίστου φωτός του ήταν συνήθης, όπου κατά τον βιογράφο του «τω θείω φωτί πλουσίως όλως περιλαμπόμενος». Η θεολογία του δόθηκε θαυμαστά άνωθεν, κατόπιν εξαισίου οράματος, και τότε άρχισε να γράφει αγιοπνευματικά τους θαυμάσιους δογματικούς λόγους του.
Το 1335 ψηφίσθηκε ηγούμενος της ιεράς μονής Εσφιγμένου, όπου παρέμεινε επί τριετία. Λόγω σκανδάλων παρητήθη και επέστρεψε στην εράσμια ησυχία του. Επί των ημερών του στη μονή Εσφιγμένου ήταν διακόσιοι πατέρες, οι όποιοι υπήρξαν μάρτυρες των θαυμάτων του.
Συνεχίζεται…
πηγή: Μοναχού Μωϋσέως Αγιορείτου, Βατοπαιδινό Συναξάρι, Έκδοση Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου, Α’ Έκδοση, 2007

Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2014

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΚΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ - π. ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ ΖΑΧΑΡΟΦ

"Δεν φτάνει μόνο να βγαίνει η προσευχή από τα χείλη μας. Έχει πολύ μεγάλη σημασία να αγαπάμε Εκείνον που επικαλούμαστε.
Όμως την αγάπη αυτή δεν μπορούμε να την νοιώσουμε, αν επαναλαμβάνουμε μηχανικά την προσευχή ή έστω αν αυτοσυγκεντρωνόμαστε. Αν δεν αγωνιζόμαστε με όλες μας τις δυνάμεις να φυλάσσουμε τις εντολές του Κυρίου, τότε επικαλούμαστε το όνομά Του επί ματαίω. Όμως ο Θεός μας λέει ξεκάθαρα ότι δεν πρέπει να προφέρουμε το όνομά Του χωρίς να υπάρχει σοβαρός λόγος (Έξ. 20,7). Γι΄αυτό, όταν επικαλούμαστε το όνομα του Κυρίου, πρέπει να έχουμε επίγνωση όχι μόνο της παρουσίας του ζώντος Θεού, αλλά και της αληθινής σοφίας Του. Τώρα, όταν ακούμε να κατηγορούν τον Θεό για όλους τους πολέμους, τις αδικίες και όλα τα προβλήματα που υπάρχουν στον κόσμο, με ερωτήσεις του τύπου "πώς το επέτρεψε αυτό ο Θεός;", και πάλι ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει: αντί να σταυρώνει ο άνθρωπος τον εαυτό του, μαζί με όλες τις αμαρτίες του, ξανασταυρώνει τον Χριστό. Και όμως, χάρη στον πολυεύσπλαχνο Κύριο ο άνθρωπος μπορεί να ελευθερωθεί από το αίσθημα ενοχής που του δημιουργούν οι αμαρτίες του. Εδώ έγκειται η τραγωδία της εποχής μας: από τη μια μεριά η ανθρωπότητα καταλογίζει ευθύνες στο Θεό για τα κακά που μαστίζουν τον κόσμο και από την άλλη ο χριστιανός ξεκινά να γνωρίσει τον Θεό, θέλοντας να βγάλει ο ίδιος απόφαση για το αν τελικά το φταίξιμο ανήκει σ΄ Εκείνον ή στην καρδιά των ανθρώπων". 

http://asiminakisangelos.blogspot.gr/2014/08/blog-post.html

Σάββατο, 8 Νοεμβρίου 2014

Μέλι και κανέλα: Ενα φάρμακο που δεν θέλουν να ξέρουν οι γιατροί

meli

Είναι σίγουρο ότι οι φαρμακευτικές εταιρείες και οι γιατροί δεν θα ήθελαν οι παρακάτω πληροφορίες να κάνουν τον γύρο του κόσμου. Έχει διαπιστωθεί ότι ένα μείγμα μελιού και κανέλας θεραπεύει τις περισσότερες ασθένειες.
Οι επιστήμονες σήμερα δέχονται, επίσης, το μέλι ως «RamBan» (πολύ αποτελεσματικό) φάρμακο για όλα τα είδη ασθενειών. Το μέλι μπορεί να χρησιμοποιηθεί χωρίς παρενέργειες σε κάθε είδους ασθένειες.
Μολονότι το μέλι είναι γλυκό, εάν ληφθεί στη σωστή δοσολογία ως φάρμακο, δεν βλάπτει ακόμα και τους διαβητικούς ασθενείς. Το «World News», ένα περιοδικό στον Καναδά, έχει δώσει τον ακόλουθο κατάλογο των ασθενειών που μπορεί να θεραπευτούν με μέλι και κανέλα, όπως έχει ερευνηθεί από δυτικούς επιστήμονες:Καρδιοπάθεια
Κάντε μια πάστα από μέλι και κανέλα σε σκόνη, απλώστε την πάνω στο ψωμί, αντί για μαρμελάδα και να την τρώτε τακτικά για το πρόγευμα. Μειώνει τη χοληστερόλη στις αρτηρίες και σώζει από καρδιακή προσβολή. Επίσης όσοι είχαν ήδη μια καρδιακή προσβολή, αν κάνουν αυτή τη διαδικασία καθημερινά, θα τους βοηθήσει να μην ξαναπάθουν. Η τακτική χρήση της πιο πάνω διαδικασίας βοηθά στη σωστή λειτουργία της αναπνοής και δυναμώνει τους παλμούς της καρδιάς. Όσο μεγαλώνουμε, οι αρτηρίες και οι φλέβες χάνουν την ευελιξία τους και φράζουν. Το μέλι και η κανέλα αναζωογονούν τις αρτηρίες και τις φλέβες.
Αρθρίτιδα
Ασθενείς με αρθρίτιδα, μπορούν να λαμβάνουν καθημερινά, πρωί και βράδυ, ένα φλιτζάνι ζεστό νερό με δύο κουταλιές μέλι και ένα μικρό κουταλάκι του γλυκού σκόνη κανέλας. Εάν λαμβάνεται τακτικά, ακόμη και οι χρόνιες αρθρίτιδες μπορεί να θεραπευτούν. Σε μια πρόσφατη έρευνα που διεξήχθη στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης, διαπιστώθηκε ότι όταν οι γιατροί φρόντιζαν τους ασθενείς τους με ένα μείγμα από μια κουταλιά της σούπας μέλι και μισό κουταλάκι του γλυκού κανέλα σε σκόνη πριν από το πρωινό, διαπίστωσαν ότι μέσα σε μια εβδομάδα, από τα 200 άτομα που είχαν υποστεί την φροντίδα, σχεδόν 73 ασθενείς είχαν εντελώς απαλλαγεί από τον πόνο και μέσα σε ένα μήνα, κυρίως όλοι οι ασθενείς που δεν μπορούσαν να περπατήσουν ή να μετακινηθούν, εξαιτίας της αρθρίτιδας, άρχισαν να περπατάνε χωρίς πόνο.
Κυστίτιδα
Πάρτε δύο κουταλιές της σούπας σκόνη κανέλας και ένα κουταλάκι του γλυκού μέλι σε ένα ποτήρι χλιαρό νερό και πιείτε το. Καταστρέφει τα μικρόβια στην ουροδόχο κύστη.
Πονόδοντος
Κάντε μια πάστα από ένα κουταλάκι του γλυκού κανέλα σε σκόνη και πέντε κουταλάκια του γλυκού μέλι και απλώστε την στο δόντι που σας πονάει. Μπορείτε να το απλώνετε τρεις φορές την ημέρα μέχρι το δόντι να σταματήσει να σας πονά.
Χοληστερόλη
Δύο κουταλιές της σούπας μέλι και τρία κουταλάκια του γλυκού κανέλα σε σκόνη, αναμιγμένα σε 456 γραμμάρια νερού τσαγιού, που χορηγείται σε έναν ασθενή χοληστερόλης, έδειξε ότι μειώνει το επίπεδο της χοληστερόλης στο αίμα κατά 10% μέσα σε δύο ώρες. Όπως αναφέρεται και στους ασθενείς αρθρίτιδας, εάν λαμβάνεται τρεις φορές την ημέρα, κάθε χρόνια χοληστερόλη θεραπεύεται. Σύμφωνα με τις πληροφορίες στο εν λόγω περιοδικό, το αγνό μέλι όταν λαμβάνεται με φαγητό ανακουφίζει από την χοληστερόλη.
Κρυολόγημα
Αυτοί που πάσχουν από κοινά ή σοβαρά κρυολογήματα πρέπει να λαμβάνουν μια κουταλιά της σούπας χλιαρό μέλι με 1/4 κουτάλι κανέλα σε σκόνη καθημερινά, για τρεις ημέρες. Η διαδικασία αυτή θα θεραπεύσει περισσότερο τον χρόνιο βήχα, το κρυολόγημα και θα καθαρίσει τα ιγμόρεια.
Διαταραχές στομάχου
Όταν το μέλι λαμβάνεται με σκόνη κανέλας θεραπεύει τον πόνο στο στομάχι και επίσης καθαρίζει τα έλκη του στομάχου από τη ρίζα.
Αέρια στομάχου (φουσκώματα)
Σύμφωνα με τις μελέτες που έγιναν στην Ινδία και την Ιαπωνία, έδειξαν ότι αν το μέλι λαμβάνεται με κανέλα σε σκόνη το στομάχι απαλλάσσεται
από τα αέρια.
Ανοσοποιητικό σύστημα
Καθημερινή χρήση του μελιού και σκόνης κανέλας δυναμώνει το ανοσοποιητικό σύστημα και προστατεύει τον οργανισμό από βακτήρια και ιούς. Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι το μέλι έχει διάφορες βιταμίνες και σίδηρο σε μεγάλες ποσότητες. Η συνεχής χρήση του μελιού δυναμώνει τα λευκά αιμοσφαίρια του αίματος για την καταπολέμηση των βακτηριδίων και των ιών.
Δυσπεψία
Κανέλα σε σκόνη αναμιγμένη με δύο κουταλιές της σούπας μέλι όταν ληφθεί πριν το φαγητό ανακουφίζει και χωνεύεται το βαρύ γεύμα.Γρίπη
Ένας επιστήμονας στην Ισπανία απόδειξε ότι το μέλι περιέχει ένα φυσικό συστατικό το οποίο σκοτώνει τα μικρόβια γρίπης και σώζει τον ασθενή από γρίπη.
Μακροβιότητα
Τσάι από μέλι και λίγη κανέλα σε σκόνη, όταν λαμβάνεται τακτικά, συλλαμβάνει τη φθορά του γήρατος. Πάρτε τέσσερις κουταλιές μέλι, ένα κουτάλι σκόνη κανέλας και τρία φλιτζάνια νερό και βράστε τα. Πίνετε 1/4 φλιτζανιού, τρεις με τέσσερις φορές την ημέρα..
Ακμή
Τρεις κουταλιές της σούπας μέλι και ένα κουταλάκι του γλυκού κανέλα σε σκόνη πάστα. Εφαρμόστε αυτήν την πάστα για τα σπυράκια πριν από τον ύπνο και ξεπλύνετε το επόμενο πρωί με χλιαρό νερό. Εάν γίνεται καθημερινά για δύο εβδομάδες, αφαιρεί τα σπυράκια από τη ρίζα.Παθήσεις του δέρματος
Εφαρμόστε μέλι και κανέλα σε σκόνη σε ίσα μέρη στις περιοχές που χρήζουν θεραπείας. Έκζεμα, λειχίνες και σε όλους τους τύπους των λοιμώξεων του δέρματος.
Αδυνάτισμα
Καθημερινά το πρωί, μισή ώρα πριν από το πρωινό με άδειο στομάχι και το βράδυ, πριν τον ύπνο, πιείτε μέλι και κανέλα σε σκόνη βρασμένα σε ένα φλιτζάνι νερό. Εάν λαμβάνεται τακτικά, μειώνει το βάρος ακόμη και στο πιο παχύσαρκο άτομο. Επίσης, πίνοντας αυτό το μίγμα τακτικά, δεν επιτρέπει στο λίπος να συσσωρευτεί στο σώμα, ακόμη και αν κάποιος ακολουθεί διατροφή πλούσια σε θερμίδες.
Καρκίνος
Πρόσφατη έρευνα στην Ιαπωνία και την Αυστραλία έδειξε ότι προχωρημένες μορφές καρκίνου του στομάχου και των οστών έχουν θεραπευτεί επιτυχώς. Οι ασθενείς που πάσχουν από αυτά τα είδη καρκίνου θα πρέπει να λαμβάνουν καθημερινά μια κουταλιά της σούπας μέλι με ένα κουταλάκι του γλυκού κανέλα σε σκόνη για ένα μήνα τρεις φορές την ημέρα.
Κούραση
Πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει ότι η περιεκτικότητα σε σάκχαρα του μελιού είναι πιο χρήσιμα παρά επιβλαβή στην αντοχή του σώματος. Ηλικιωμένοι που παίρνουν μέλι και κανέλα σε σκόνη σε ίσα μέρη, έχουν μεγαλύτερη εγρήγορση και ευελιξία. Ο Δρ Milton, ο οποίος έχει κάνει την έρευνα, λέει ότι η μισή κουταλιά της σούπας μέλι που λαμβάνεται σε ένα ποτήρι νερό και πασπαλισμένα με λίγη κανέλα σε σκόνη, που λαμβάνονται καθημερινά μετά το βούρτσισμα των δοντιών και το απόγευμα, περίπου στις 15:00 μ.μ.όταν η ζωτικότητα του σώματος αρχίζει να μειώνεται, αυξάνει τη ζωτικότητα του σώματος μέσα σε μια εβδομάδα.
Άσχημη αναπνοή
Οι άνθρωποι της Νότιας Αμερικής, το πρώτο πράγμα που κάνουν το πρωί, είναι γαργάρες με ένα κουταλάκι του γλυκού μέλι και κανέλα σε σκόνη αναμεμιγμένα με ζεστό νερό. Έτσι διατηρούν την αναπνοή τους φρέσκια όλη την ημέρα. Πηγή: Weekly World News
Προσοχή: Φροντείστε να αγοράσετε πραγματική κανέλα (πιο ανοιχτόχρωμη) από ένα κατάστημα με βιολογικά είδη γιατί στο εμπόριο και στα σούπερ μάρκετ κυκλοφορούν σκόνες με τεχνητά χρώματα.
Γράφτηκε απο τον/την daily365.gr

Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου 2014

Οι πειρασμοί ώφελούν πολύ


 


 
 
 
 Γέροντος Παϊσίου

— Οι πειρασμοί ώφελούν πολύ. Όχι ότι ο Διάβολος μπορεί να κάνει ποτέ καλό, γιατί είναι κακός, αλλά ο καλός Θεός εμποδίζει την πέτρα που μας χτυπάει,
για να σπάσει το κεφάλι μας, και μας τη δίνει στο χέρι, και στο άλλο χέρι μας δίνει αμύγδαλα, για να τα σπάζομε και να τα τρώμε.

Ο πειρασμός ξέρετε τι μάστορας είναι; Γέρων Αμφιλόχιος Μακρής

«Όταν Κάποιος ρίξη στο σκυλί μια πέτρα,  πολλές φορές ο σκύλος αντί να χυθεί σ΄ αυτόν που την έριξε, ορμά και δαγκώνει την πέτρα. Έτσι κάνουμε κι εμείς. Βάζει ο πειρασμός κάποιον άλλο να μας πειράξει είτε με λόγο είτε με φέρσιμο κι εμείς αντί να τα βάζουμε με εκείνον που έριξε την πέτρα, δηλ. τον πειρασμό , δαγκώνουμε την πέτρα, δηλ. τον συνάνθρωπο, που χρησιμοποίησε ο μισόκαλος ως πέτρα. 

Και ποιος ξέρει τάχα τι γέλιο κάνει ο πειρασμός και πως θα μας κοροϊδεύει, όταν τα βλέπει αυτά.

Εν ώρα πειρασμού εμείς πρέπει να έχουμε υπομονή και προσευχή. Ο πειρασμός ξέρετε τι Μάστορας είναι; Τα ελάχιστα τα κάνει μεγάλα. Ο πειρασμός αδημονεί, στενοχωρείται και δημιουργεί πολέμους. Ξέρει πολλές τέχνες και φέρει τον άνθρωπο σε αμφιβολία.

Γι' αυτό έχουμε πολλά ναυάγια. Η προστασία του Θεού αδυνατεί (εξασθενίζει) τον πειρασμό. Όταν έχετε πειρασμούς τότε κατέρχεται και η ΧΑΡΙΣ  ΤΟΥ  ΘΕΟΥ. 

Όταν δοκιμάζει κάποιος πειρασμούς , διαπιστώνει την αδυναμία του , ταπεινώνεται και ελκύει την χάριν του Θεού.

Να μην σας επηρεάζουν οι άνεμοι των πειρασμών, δεν μπορούν να σας κάνουν τίποτα. »
 
 
 

Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2014

Ἁρματωμένος τήν Ἁρματωσιά τοῦ Θεοῦ: Ἅγιος Δημήτριος ὁ Μυροβλύτης

agios-dimitrios-24102012


26 Ὀκτωβρίου 2014
Μεθαύριο εἶναι ἡ γιορτή τοῦ ἁγίου Δημητρίου, μεγάλη γιορτή γιά ὅλη τήν Ἑλλάδα, πλήν ἰδιαίτερα γιά τή Θεσσαλονίκη, πού εἶναι κ  ἡ πατρίδα του. Ἐκεῖ θά γίνει φέτος μεγαλύτερη πανήγυρη, ἐπειδή γιορτάζουνε τά ἐγκαίνια τῆς φημισμένης ἐκκλησιᾶς του, πού κάηκε στά 1917 καί τώρα εἶναι πάλι ξανακαινουργιευμένη ἀπό τήν ὑπηρεσία τοῦ ὑπουργείου τῆς Παιδείας.
Ἡ πρώτη ἐκκλησιά ἤτανε ἕνα χτίριο ἀπό τά πιό ἀρχαία της χριστιανοσύνης, χτισμένη ἑκατό χρόνια ὕστερα ἀπό τά 303 μ.X., ποῦ μαρτύρησε ὁ ἅγιος Δημήτριος. Ἀλλά κάηκε ὕστερα ἀπό 300 χρόνια καί ξαναχτίσθηκε τόν καιρό πού βασίλευε ὁ Λέοντας ὁ Σοφός. Αὐτά τά ἱστορικά καί κάθε ἄλλη πληροφορία γιά τό χτίριο, γιά τά ψηφιδωτά πού στολίζουνε τούς τοίχους, γιά τίς τοιχογραφίες, μπορεῖ κανένας νά τά μελετήσει καταλεπτῶς σ  ἕνα χρήσιμο βιβλίο πού ἔγραψε τελευταία στήν ἁπλή γλώσσα ὁ ξεχωριστός βυζαντινολόγος Ἀνδρέας Ξυγγόπουλος, καθηγητής στό Πανεπιστήμιο τῆς Θεσσαλονίκης.
Ὁ ἅγιος Δημήτριος μαζί μέ τόν ἅγιο Γεώργιο, εἶναι τά δυό παλληκάρια τῆς χριστιανοσύνης. Αὐτοί εἶναι κάτω στή γῆ, κ  οἱ δυό ἀρχάγγελοι Μιχαήλ καί Γαβριήλ εἶναι ἀπάνω στόν οὐρανό. Στά ἀρχαῖα χρόνια τους ζωγραφίζανε δίχως ἅρματα, πλήν στά κατοπινά τά χρόνια τους παριστάνουνε ἁρματωμένους μέ σπαθιά καί μέ κοντάρια καί ντυμένους μέ σιδεροπουκάμισα. Στόν ἕναν ὦμο ἔχουνε κρεμασμένη τήν περικεφαλαία καί στόν ἄλλον τό σκουτάρι, στή μέση εἶναι ζωσμένοι τά λουριά πού βαστᾶνε τό θηκάρι τοῦ σπαθιοῦ καί τό ταρκάσι πόχει μέσα τίς σαγίτες καί τό δοξάρι. Τά τελευταία χρόνια, ὕστερα ἀπό τό πάρσιμο τῆς Πόλης, οἱ δυό αὐτοί ἅγιοι καί πολλές φορές κί  ἄλλοι στρατιωτικοί ἅγιοι ζωγραφίζουνται καβαλλικεμένοι ἀπάνω σέ ἄλογα, σέ ἄσπρο ὁ ἅγιος Γεωργης, σέ κόκκινο ὁ ἅγιος Δημήτρης. Κί  ὁ μέν ἕνας κονταρίζει ἕνα θεριό κί  ὁ ἄλλος ἕναν πολεμιστή, τόν Λυαῖο. Αὐτά τά ἅρματα πού φορᾶνε ἐτοῦτοι οἱ ἅγιοι, παριστάνουνε ὄπλα πνευματικά, σάν καί κεῖνα πού λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «Ντυθῆτε τήν ἁρματωσιά τοῦ Θεοῦ γιά νά μπορέσετε νά ἀντισταθῆτε στά στρατηγήματα τοῦ διαβόλου. Γιατί τό πάλεμα τό δικό μας δέν εἶναι καταπάνω σέ αἷμα καί σέ κρέας, ἀλλά καταπάνω στίς ἀρχές, στίς ἐξουσίες, καταπάνω στούς κοσμοκράτορες τοῦ σκοταδιοῦ σέ τοῦτον τόν κόσμο καί καταπάνω στά πονηρά πνεύματα στόν ἄλλον κόσμο. Γιά τοῦτο ντυθῆτε τήν πανοπλία τοῦ Θεοῦ, γιά νά μπορέσετε νά βαστάξετε κατά τήν πονηρή τήν ἡμέρα, κί  ἀφοῦ κάνετε ὅσα εἶναι πρεπούμενα, νά σταθῆτε. Τό λοιπόν, σταθῆτε γερά, ἔχοντας περιζωσμένη τή μέση σας μέ ἀλήθεια, καί ντυμένοι μέ τό θώρακα τῆς δικαιοσύνης καί μέ τά πόδια σᾶς σανταλωμένα γιά νά κηρύξετε τό Εὐαγγέλιο τῆς εἰρήνης κί  ἀποπάνω ἀπό ὅλα σκεπασθῆτε μέ τό σκουτάρι τῆς πίστης, πού μέ δαῦτο θά μπορέσετε νά σβήσετε ὅλες τίς πυρωμένες σαγίτες τοῦ πονηροῦ. Καί φορέσετε τήν περικεφαλαία της σωτηρίας καί τό σπαθί τοῦ πνεύματος, πού εἶναι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ». Αὐτός ὁ ἡρωικός καί καρτερικός χαραχτήρας, πού ἔχουνε οἱ πολεμιστές ὁπού μαρτυρήσανε γιά τόν Χριστό σάν ἄκακα ἀρνιά, ἀνάγεται στά πνευματικά.
Ὁ ἅγιος Δημήτριος περισκεπάζει ὅλη τήν οἰκουμένη, ὅπως λέγει τό τροπάρι του, ἀλλά ἰδιαίτερα προστατεύει τή Θεσσαλονίκη, πού τή γλύτωσε πολλές φορές καί στέκεται κί  ἀνθίζει ὡς τά σήμερα, καινούριος μέγας Ἀλέξαντρος, πού ἡ δύναμή του κ  ἡ ἀντρεία του δέν χαθήκανε μέ τό θάνατό του, ὅπως ἔγινε στόν Ἀλέξαντρο, ἀλλά ζεῖ καί φανερώνεται στόν αἰώνα, σ  ὅσους τόν παρακαλᾶνε μέ θερμή καρδιά. Ἡ πατρίδα τοῦ βρίσκεται ὁλοένα σέ κίνδυνο καί σέ σκληρές περιστάσεις κί  ὁλοένα τόν κράζει νά τή βοηθήσει καί νά τή γλυτώσει. Καί φέτος, ὕστερα ἀπό τόσες γενεές πού προστρέξανε μέ δάκρυα στήν προστασία του, πάλι θά δράμουνε οἱ βασανισμένοι χριστιανοί στήν ἐκκλησία του καί θά κλάψουνε καί θά ψάλλουνε πάλι τό τροπάρι πού λέγει: «Φρούρησον, πανεύφημε, τήν σέ μεγαλύνουσαν πόλιν ἀπό τῶν ἐναντίον προσβολῶν, παρρησίαν ὡς ἔχων πρός Χριστόν τόν σέ δοξάσαντα».
Ὁ ἅγιος Δημήτριος, ὁ μεγαλομάρτυς καί μυροβλύτης, γεννήθηκε στή Θεσσαλονίκη στά 260 μ.X. Οἱ γονιοί τοῦ ἤτανε ἐπίσημοι ἄνθρωποι κί  ὁ Δημήτριος κοντά στή φθαρτή δόξα πού εἶχε ἀπό τό γένος του, ἤτανε στολισμένος καί μέ χαρίσματα ἄφθαρτα, μέ φρονιμάδα, μέ γλυκύτητα, μέ ταπείνωση, μέ δικαιοσύνη καί μέ κάθε ψυχική εὐγένεια. Ὅλα τοῦτα ἤτανε σάν ἀκριβά πετράδια πού λάμπανε ἀπάνω στήν κορόνα πού φοροῦσε, κί  αὐτή ἡ κορόνα ἤτανε ἡ πίστη στόν Χριστό. Ἐκεῖνον τόν καιρό βασίλευε στή Ρώμη ὁ Διοκλητιανός κί  εἶχε διορισμένον καίσαρα, στά μέρη τῆς Μακεδονίας καί στά ἀνατολικά, ἕνα σκληρόκαρδο καί αἱμοβόρον στρατηγό πού τόν λέγανε Μαξιμιανό, θηρίο ἀνθρωπόμορφο, ὅπως ἤτανε ὅλοι αὐτοί οἱ πολεμάρχοι, πού βαστούσανε κεῖνον τόν καιρό μέ τό σπαθί τόν κόσμο, ὁ Διοκλητιανός, ὁ Μαξέντιος, ὁ Μαξιμίνος, ὁ Γαλέριος, ὁ Λικίνιος, πετροκέφαλοι, ἀγριοπρόσωποι, δυνατοσάγωνοι, πικρόστομοι, μέ λαιμά κοντά καί χοντρά σάν βαρέλια, ἀλύπητοι, φοβεροί. Αὐτός διώρισε τόν Δημήτριο ἄρχοντα τῆς Θεσσαλονίκης κί  ὅταν γύρισε ἀπό κάποιον πόλεμο, μάζεψε τούς ἀξιωματικούς στή Θεσσαλονίκη γιά νά κάνουνε θυσία στά εἴδωλα. Τότε ὁ Δημήτριος εἶπε πώς εἶναι χριστιανός καί πώς δέν παραδέχεται γιά θεούς τίς πελεκημένες πέτρες. Ὁ Μαξιμιανός φρύαξε καί πρόσταξε νά τόν δέσουνε καί νά τόν φυλακώσουνε σ΄ ἕνα λουτρό. Ὅσον καιρό ἤτανε φυλακισμένος, ὁ κόσμος πρόστρεχε μέ θρῆνο κί  ἄκουγε τόν Δημήτριο πού δίδασκε τό λαό γιά τήν πίστη τοῦ Χριστοῦ. Ἕνα παλληκαρόπουλο, ὁ Νέστορας, πήγαινε κί  αὐτός κάθε μέρα κί  ἄκουγε τή διδασκαλία του. Ἐκεῖνες τίς ἡμέρες, παλεύανε πολλοί ἀντρειωμένοι μέσα στό στάδιο κί  ὁ Μαξιμιανός χαιρότανε γι’ αὐτά τά θεάματα· μάλιστα εἶχε σέ μεγάλη τιμή ἕναν μπεχλιβάνη πού τόν λέγανε Λυαῖο, ἄνθρωπο θηριόψυχο καί χεροδύναμο, εἰδωλολάτρη καί βλάστημο, φερμένον ἀπό κάποιο βάρβαρο ἔθνος. Βλέποντας ὁ Νέστορας πώς τούς εἶχε ρίξει κάτω ὅλους αὐτός ὁ Λυαῖος, καί πώς καυχιότανε πώς εἶχε τή δύναμη τοῦ Ἄρη καί πώς κανένας ντόπιος δέν ἀποκοτοῦσε νά παλέψει μαζί του, πῆγε στή φυλακή καί παρακάλεσε τόν ἅγιο Δημήτριο νά τόν βλογήσει γιά νά ντροπιάσει τόν Λυαῖο καί τόν Μαξιμιανό καί τή θρησκεία τους. Κί  ὁ ἅγιος Δημήτριος ἔκανε τήν προσευχή του καί τόν σταύρωσε καί παρευθύς ἔδραμε ὁ Νέστορας στό στάδιο καί πάλεψε μέ κεῖνον τόν ἄγριο τό γίγαντα καί τόν ἔριξε χάμω καί τόν ἔσφαξε. Τότε ὁ Μαξιμιανός ἔγινε θηρίο ἀπό τό θυμό του καί μαθαίνοντας πώς ὁ Νέστορας ἤτανε χριστιανός καί πώς τόν εἶχε βλογήσει ὁ Δημήτριος, πρόσταξε νά τούς σκοτώσουνε. Σάν πήγανε στή φυλακή οἱ στρατιῶτες, τρυπήσανε τόν Δημήτριο μέ τά κοντάρια καί ἔτσι πῆρε τ  ἀμάραντο στέφανο, στίς 26 Ὀκτωβρίου 296· μάλιστα εἶναι γραμμένο πώς σάν εἶδε τούς στρατιῶτες νά ρίχνουνε τά κοντάρια καταπάνω του, σήκωσε ψηλά τό χέρι του καί τόν πήρανε οἱ κονταριές στό πλευρό, γιά νά ἀξιωθεῖ τό τρύπημα τῆς λόγχης πού δέχτηκε ὁ Χριστός στήν πλευρά τοῦ κ  ἔβγαλε αἷμα καί νερό ἡ λαβωματιά του. Τόν Νέστορα τόν ἀποκεφαλίσανε τήν ἄλλη μέρα ἔξω ἀπό τό κάστρο. Οἱ χριστιανοί σηκώσανε τά ἅγια λείψανα καί τά θάψανε ἀντάμα, κί  ἀπό τόν τάφο ἔβγαινε ἅγιο μύρο πού γιάτρευε τίς ἀρρώστιες, γιά τοῦτο τόν λένε καί μυροβλύτη. Ἀπάνω στόν τάφο χτίσθηκε ἐκκλησιά, τόν καιρό πού βασίλεψε ὁ μέγας Κωνσταντῖνος. Στά κατοπινά χρόνια χτίσθηκε ἡ μεγάλη ἐκκλησιά ἡ τωρινή καί στά 1143 ὁ βασιλέας Μανουήλ ὁ Κομνηνός ἔστειλε καί πῆρε στήν Κωνσταντινούπολη τήν εἰκόνα τοῦ ἁγίου καί τήν ἔβαλε στό μοναστήρι τοῦ Παντοκράτορος πού ἤτανε χτισμένη ἡ ἐκκλησία του ἀπό τούς Κομνηνούς καί πού τή λένε σήμερα Ζεϊρέκ καί τήν εἴχανε κάνει παλαιότερα τεκέ οἱ ντερβίσηδες. Στά εἰκονίσματά του εἶναι ζωγραφισμένος ἀπάνω σέ κόκκινο ἀντρειωμένο ἄλογο, πού κοιτάζει σάν ἄνθρωπος, ὀμορφοσελωμένο, στολισμένο μέ χάμουρα καί μέ γκέμια χρυσά, μέ τά μπροστινά ποδάρια σηκωμένα στόν ἀγέρα, μέ τήν οὐρά ἀνακαμαριασμένη, ἀλαφιασμένο ἀπό τόν Λυαῖο πού κείτεται ματοχωμένος χάμω, τρυπημένος ἀπό τό κοντάρι τοῦ ἁγίου Δημητρίου. Στά καπούλια του, πίσω ἀπό τόν Ἅγιο, εἶναι καβαλλικεμένος σέ μικρό σχῆμα ἕνας καλόγερος. Εἶναι ὁ ἐπίσκοπος Γαβριήλ, δεσπότης τοῦ Δαμαλά, πού τόν πιάσανε σκλάβο οἱ κουρσάροι μπαρμπερίνοι στά 1603 καί τόν πουλήσανε στό Ἀλγέρι, στόν μπέη, πού τόν ἐπῆρε στό σεράγι του. Κάθισε κάμποσα χρόνια σκλάβος καί παρακαλοῦσε μέρα νύχτα μέ δάκρυα νά τόν λευτερώσει ὁ ἅγιος Δημήτριος. Ὅπου, μία μέρα σάν αὔριο, παραμονή τ  ἁγίου Δημητρίου, τόν εἶδε στόν ὕπνο του πώς πῆγε μέ τ  ἄλογο καί τόν ἔβαλε καβάλλα καί φύγανε ἀπό τήν Ἀραπιά. Καί σάν ξύπνησε τό πρωί, βρέθηκε λεύτερος στή Θεσσαλονίκη καί δόξασε τό Θεό καί τόν ἅγιο Δημήτριο καί μπῆκε σ  ἕνα καράβι καί πῆγε στόν Πόρο κί  ἀπό τότε στά εἰκονίσματά του ζωγραφίζανε καί τό δεσπότη.
Λοιπόν αὔριο τό βράδυ θά προστρέξουνε πάλι οἱ Θεσσαλονικιῶτες κ  οἱ ἄλλοι χριστιανοί στή μεγάλη πανήγυρη καί θά παρακαλέσουνε μέ συντριβή τόν ἔνθερμο προστάτη τους νά τούς δώσει βοήθεια σέ τοῦτες τίς δεινές περιστάσεις. Καί θά μαζευτοῦνε ὁ λαός ὁ ὀρθόδοξος κ  οἱ ἄρχοντες κ  οἱ δεσποτάδες καί παπάδες καί καλόγεροι καί θά ψάλουνε στό μεγάλον ἑσπερινό τά κατανυχτικώτατα τροπάρια, μέ τό μουσικό μέλος τῆς Ὀρθοδοξίας· γιατί ἡ Θεσσαλονίκη εἶναι ἡ κιβωτός πού σώθηκε ἡ ὀρθόδοξη λατρεία ἀπό τόν κατακλυσμό τῆς φραγκολεβαντινιᾶς πού πάγει νά μᾶς πνίξει μέ τούς ἀνούσιους νεωτερισμούς της. Ἐκεῖ θά συναχτοῦνε οἱ καλοί οἱ ψαλτάδες πού ψέλνουνε ἀκόμα μέ κείνη τή σοβαρή ψαλμωδία πού κρατᾶ ἀπό τότε πού θεμελιώθηκε ἡ σεβάσμια τούτη ἐκκλησία, ποῦναι τό καύχημα κ  ἡ παρηγοριά τῆς Ἀνατολῆς, ὕστερα ἀπό τήν Ἁγιά Σοφιά τῆς Κωνσταντινούπολης. Καί μεθαύριο στή λειτουργία, θά ψάλουνε στούς Αἴνους τά ἐξαίσια προσόμοια πού εἶναι γεμάτα πόνο καί ἐλπίδα καί ἁγιασμένον ἐνθουσιασμό. Τάχει συνθέσει ἕνας ἀπό τούς γλυκύτερους ποιητές τῆς ἐκκλησίας μας, ὁ ἅγιος Θεοφάνης ὁ Γραπτός, ψυχή πονεμένη καί καρτερική. Καί θά σᾶς ἐξηγήσω μέ λίγα λόγια πώς βρέθηκε στή Θεσσαλονίκη καί μελώδησε αὐτά τά συγκινητικά τροπάρια.
Αὐτός ὁ ἅγιος μαζί μέ τόν ἀδελφό του τόν Θεόδωρο λέγονται «Θεόδωρος καί Θεοφάνης οἱ Γραπτοί». Γεννηθήκανε στήν Παλαιστίνη καί γινήκανε μοναχοί καί ὕστερα χειροτονηθήκανε παπάδες καί ἡσυχάσανε στό μοναστήρι τοῦ ἁγίου Σάββα. Ἤτανε κί  οἱ δυό σπουδασμένοι στό ἔπακρο καί γνωρίζανε κατά βάθος τήν ἑλληνική καί τήν ἀραβική γλώσσα.
Φαίνεται πώς οἱ ἀληθινοί χριστιανοί πρέπει παντοτινά νά βασανίζουνται, γιατί, σάν περάσανε οἱ διωγμοί ἀπό τούς εἰδωλολάτρες, ἀρχίσανε ἄλλοι διωγμοί ἀπό τούς αἱρετικούς χριστιανούς. Κί  ὅσοι βασανισθήκανε ἀπό τούς εἰδωλολάτρες γινήκανε μάρτυρες, κί  ὅσοι βασανισθήκανε ἀπό τούς χριστιανούς αἱρετικούς γινήκανε ὁμολογητές. Τέτοιοι ὁμολογητές εἶναι καί γράφουνται καί τά δυό τοῦτα ἁγιασμένα ἀδέλφια, ὁ Θεόδωρος κί  ὁ Θεοφάνης. Γιατί τούς καταδίωξε ὁ Λέοντας ὁ Ἴσαυρος, πού ἤτανε εἰκονομάχος καί τούς φυλάκωσε καί τούς ἔδειρε καί ὕστερά τους ἐξώρισε στόν Πόντο. Κί  ὁ μέν Θεόδωρος τελείωσε τόν ἀγώνα στή δεύτερη ἐξορία πού τούς ἔστειλε ὁ Θεόφιλος, ὁ τρίτος εἰκονομάχος αὐτοκράτορας ὕστερα ἀπό τόν Λέοντα, καί πέθανε σ  ἕνα ἐρημονήσι πού τό λέγανε Ἀρουσία, μέσα σέ μεγάλα δεινά καί σέ στερήσεις. Ὁ δέ Θεοφάνης ἐξωρίσθηκε στή Θεσσαλονίκη κ  ἐκεῖ, σκλάβος καί τυραννισμένος, σύνθεσε μέ κλαυθμό ψυχῆς αὐτά τά τροπάρια, πού μέ δαῦτα ἱκετεύει τόν ἅγιο Δημήτριο νά γλυτώσει τή χριστιανοσύνη ἀπό τούς ἀσεβεῖς καί τυραννικούς ἀνθρώπους, καί τή Θεσσαλονίκη ἀπό τούς βαρβάρους πού τή ζώνανε. Καί λέγουνται Γραπτοί, ἐπειδή ὁ Θεόφιλος πρόσταξε καί τυπώσανε μέ πυρωμένο σίδερο ἀπάνω στά μέτωπά τους ἕνα ἀδιάντροπο ποίημα πού ἔκανε κάποιος αὐλοκόλακας. Ὁ ἅγιος Θεοφάνης, ἅμα πέθανε ὁ αὐτοκράτορας Θεόφιλος, ψηφίσθηκε ἐπίσκοπος Νικαίας καί ἐκοιμήθη, γέροντας γεμάτος ἀπό πνευματική εὐωδία, στά 850 μ.X. Ὁ Νικηφόρος Κάλλιστος τόν λέγει ἠδύφωνον μουσικόν αὐλόν κί  ὁ Σουΐδας ποιητήν. Ἔγραψε πολλές ὑμνωδίες σέ διάφορες γιορτές, σύνθεσε καί κανόνα συγκινητικό στόν βασανισμένον ἀδελφό του τόν Θεόδωρο.
Ἀπό τά τροπάρια τῶν Αἴνων πού εἴπαμε, τό πρῶτο ἔχει περισσότερον πόνο καί πάθος καί σ  αὐτό συνεταίριαξε ὁ ποιητής τεχνικά τή θλίψη του γιά τό διωγμό τῆς ὀρθοδοξίας μέ τό ὑμνολόγημα τοῦ ἁγίου καί μέ τήν καρτερική ἐλπίδα γιά τή σωτηρία τῆς θεοσκέπαστης Θεσσαλονίκης, πού καί κεῖνον τόν καιρό βρισκότανε σέ ἀγωνία. Αὐτά τά τροπάρια ταιριάζουνε πάντα στίς δεινές δοκιμασίες πού πέρασε ἀπανωδιαστά ἡ Θεσσαλονίκη ἀπό τόν καιρό τοῦ Διοκλητιανοῦ ἴσαμε σήμερα. Παρακάτω βάζω αὐτό τό τροπάρι καί τό μεταγυρίζω στήν ἁπλή γλώσσα, πλήν χωρίς νά μπορέσω νά σιμώσω στό πρωτόγραφο:
«Δεῦρο, μάρτυς Χριστοῦ, πρός ἠμᾶς, σού δεομένους συμπαθοῦς ἐπισκέψεως καί ρύσαι κεκακωμένους τυραννικαῖς ἀπειλαῖς καί δεινή μανία τῆς αἱρέσεως· ὑφ  ἤς ὡς αἰχμάλωτοι καί γυμνοί διωκόμεθα, τόπον ἐκ τόπου διαρκῶς διαμείβοντες καί πλανώμενοι ἐν σπηλαίοις καί ὄρεσιν. Οἴκτειρον οὔν, πανεύφημε, καί δός ἠμίν ἄνεσιν· παῦσον τήν ζάλην καί σβέσον τήν καθ  ἠμῶν ἀγανάκτησιν, Θεόν ἱκετεύων, τόν παρέχοντα τῷ κόσμω τό μέγα ἔλεος».
«Ἔλα, μάρτυρα τοῦ Χριστοῦ, σέ μας, πού ἔχουμε μεγάλη ἀνάγκη ἀπό τή συμπονετικιά σου τήν ἐπίσκεψη καί γλύτωσέ μας ἀπό τίς τυραννικές φοβέρες κί  ἀπό τή δεινή μανία τῆς αἱρέσεως· πού μᾶς κατατρέχει σᾶ νάμαστε σκλάβοι καί περπατοῦμε γυμνοί δώθε καί κείθε κί  ἀλλάζουμε ὁλοένα τόπο μέ τόπο καί πλανιόμαστε σάν τ  ἀγρίμια στά βουνά καί στά σπήλαια. Λυπήσου μας, πανεύφημε, καί δῶσε μᾶς ἀνάπαψη, πάψε τή ζάλη καί σβῆσε τήν ἀγανάχτηση πού σηκώθηκε καταπάνω μας, παρακαλώντας τό Θεό, πού δίνει στόν κόσμο τό μέγα ἔλεος».
Πηγή: Ἀσάλευτο Θεμέλιο, Ἀκρίτας 1996
( αναδημοσίευση από: http://users.uoa.gr/)

Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

ΑΥΡΙΟ ΚΥΡΙΑΚΗ



                                                     ANAKOIΝΩΣΙΣ
ΑΥΡΙΟ ΚΥΡΙΑΚΗ 26/10/2014ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΝΑΠΑΥΣΑ ΑΓΙΩΝ ΜΕΤΕΩΡΩΝ  ΔΕΝ ΘΑ ΤΕΛΕΣΘΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ.

Tὁ Ψαλτήριο καί ὁ γέροντας Πορφύριος






Στά βιβλία πού ἔχουν γραφεῖ γιά τό θεοφώτιστο γέροντα π. Πορφύριο ἀναφέρεται ἡ σχέση του μέ τό ἱερό Ψαλτήριο. Ὅταν πρωτοπῆγε στό Ἅγιο Ὅρος, οἱ γέροντες τόν ἔβαλαν στήν ἱερά Ἀκολουθία νά διαβάσει τά καθίσματα τοῦ Ψαλτηρίου. Αὐτός ὅμως δέν μποροῦσε νά διαβάσει οὔτε μία λέξη, οὔτε τήν πρώτη λέξη Μακάριος, τήν ὁποία καί συλλάβιζε: Μά-κά-ρί-ὅς. Ἡ ὑπακοή, ἡ ὑπομονή καί ἡ συνεχής ἄσκηση τόν ἔμαθαν ὄχι μόνο νά διαβάζει εὐανάγνωστα, ἀλλά καί νά ἐτυμολογεῖ εἰς ἄπειρον πνευματικόν βάθος τά θεία νοήματα καί βιώματά του, ἀλλά καί μεταγενέστερα νά στηρίζει τήν ἐν Χριστῷ πνευματική καθοδήγηση τῶν πιστῶν πάνω στό ἱερό Ψαλτήριο, σάν νά εἶναι θεόπνευστο πατερικό κείμενο. Καί φυσικά εἶναι θεόπνευστο, ἰσοστάσιο καί ἰσόκυρό της Καινῆς Διαθήκης κείμενο, ἀφοῦ ἀποτελεῖ καί τό πιό ἀντιπροσωπευτικό πνευματικό βιβλίο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τήν ὁποία ἀνεπιφύλακτα καί ἀφειδῶς χρησιμοποιεῖ κατά τή θεία Λατρεία ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας.
Ψαλτήριο - Παρακλητική
Ὁ Ἅγιος Γέροντας συνήθιζε καί ὅταν βρισκόταν στά Καλλίσια καί στό Μήλεσι, ἐκτός βέβαιά της θείας Λατρείας, νά βάζει κάποιους μέσα στό κελλάκι του νά τοῦ διαβάζουν ἀπό τό Ψαλτήριο ἡ ἀπό τήν Παρακλητική ἐναλλάξ, γιατί θεωροῦσε καί τά δύο αὐτά ἱερά κείμενα ὡς θεραπευτικά διά πᾶν εἶδος πνευματικῆς, ψυχικῆς, γιατί ὄχι καί σωματικῆς ἀσθενείας. Ἤθελε μάλιστα νά γίνεται ἡ ἀνάγνωση μέ ἕνα σωστό τόνο, ἔτσι ὥστε ἡ ὅλη προσωπικότητα τοῦ ἐξομολογηθέντος πιστοῦ νά συγκροτεῖται ἀπό τήν ἀνάγνωση καί νά φεύγει παίρνοντας μαζί του ὡς ἱερό θεραπευτικό κανόνα τό Ψαλτήριο καί τήν Παρακλητική.
Οἱ πνευματικοί πατέρες καί τό Ψαλτήριο
Πολλοί ἄλλοι πνευματικοί πατέρες ἀνά τήν Ἁγία Ὀρθοδοξία μᾶς συνιστοῦν καί στά νεόφυτα πνευματικά τέκνα τους καί στά πιό καταρτισμένα νά ἐντρυφοῦν καί κατ’ ἰδίαν στή μελέτη τοῦ ἱεροῦ Ψαλτηρίου, οἱ μέν πρῶτοι γιά ἑδραίωση στήν ἐν Χριστῷ πνευματική ζωή, οἱ δέ δεύτεροι γιά διατήρηση καί αὔξηση τῆς θείας Χάριτος.
Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος καί ὁ Μέγας Βασίλειος γιά τό Ψαλτήριο
Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὁ Μέγας Βασίλειος καί πολλοί ἄλλοι Πατέρες, ὄχι μόνο ἔχουν ἑρμηνεύσει τό κείμενο τοῦ ἱεροῦ Ψαλτηρίου, τό ὁποῖο καί θεωροῦν θεόπνευστο, ἀλλά καί μέσα ἀπό τούς λόγους τούς φαίνεται ὁ ἴδιος κοινός φωτισμός τοῦ Αὐτοῦ Ἁγίου καί Τελεταρχικού καί Φωτιστικοῦ Πνεύματος, τό ὁποῖο φωτίζει καί τόν ἱερό συγγραφέα, τόν Προφητάνακτα Δαυίδ, καί τούς ἑρμηνευτές ἅγιους Πατέρας, ὥστε νά καθοδηγοῦν τό ποίμνιο τῆς Ἐκκλησίας. Διαβάζοντας τήν ἑρμηνεία τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου στό Ψαλτήριο, γιά παράδειγμα, βεβαιωνόμαστε ὅτι καί ὁ Δαυίδ καί ὁ ἱερός Χρυσόστομος ἔχουν κοινή πνευματική καταγωγή, κοινούς ἱερούς λογισμούς, κοινά βιώματα, πνευματική συγγένεια. Διαβάζοντάς τους ἀμφοτέρους νομίζεις ὅτι ἔζησαν τήν ἴδια ἐποχή καί ἀντιμετώπισαν ἀπό κοινοῦ τά ἴδια ποιμαντικά προβλήματα.
Ὁ Δαυίδ πατέρας τοῦ Ψαλτηρίου
Μεγίστη σημασία δίνει ὁ ἱερός Χρυσόστομος στήν ἁγιαστική δύναμη τῆς μετανοίας καί ἀπό προσωπική ἐμπειρία καί ἀπό τή γνώση τῶν ἐνδομύχων τῶν ψυχῶν τῶν ποιμαινομένων του. Ἀκριβῶς τά ἴδια βιώματα ἀπολυτρωτικῆς μετανοίας μετά ἀπό τά γνωστά προσωπικά τοῦ παθήματα-ἁμαρτήματα φέρνει ὁ Προφητάναξ στό φῶς τῆς ἀνά τούς αἰῶνες διαχρονικῆς δημοσιότητος.
Εἶναι μεγάλη ἀδικία γιά τήν πάμπλουτη λειτουργική μας Παράδοση νά παραμερίζουμε χωρίς ἐνοχές τό ἱερά Ψαλτήριο ἀπό τίς ἱερές Ἀκολουθίες μας καί νά καταδικάζουμε ἑαυτούς καί ἀλλήλους στήν πνευματική ὀρφάνια.
Τουρκοκρατία - Ψαλτήριο
Καί ἄς μή ξεχνᾶμε ὅτι οἱ βασανισμένοι κάτω ἀπό τήν τουρκοκρατία πρόγονοί μας ἐπιβίωσαν μέ σωσίβιο λέμβο τήν Ἐκκλησία μας καί μέ ὁδηγητικά κουπιά σ’ ὁλόκληρη τήν παιδεία τούς τό ἱερά Ψαλτήριο καί τήν Παρακλητική.
Τά ἀναγνώσματα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης στούς πανηγυρικούς Ἑσπερινούς
Ἡ ἐνδοεκκλησιαστική ὑποτίμηση τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης φαίνεται καί ἀπό τήν αὐθαίρετη μείωση ἤ τελεία ἀπομάκρυνση τῶν παλαιοδιαθηκικῶν ἀναγνωσμάτων ἀπό τούς Ἑσπερινούς μεγάλων Ἑορτῶν Δεσποτικῶν, Θεομητορικῶν ἤ Ἁγίων. Κρίμα ἐπίσης πού παραλείπουμε τά περισσότερα παλαιοδιαθηκικά ἀναγνώσματα τοῦ Μεγάλου Σαββάτου καί ἀρκούμαστε μόνο στά τρία.
Τά ἀναγνώσματα τῶν Μεγάλων Ἑσπερινῶν εἶναι ἐπιλεγμένα ἀπό τή Γένεση, ἀπό τά προφητικά καί διδακτικά Βιβλία ἤ ἀπό ἄλλα ἱστορικά, μεστά ὅλα δυνατῶν μηνυμάτων ἄκρως παιδαγωγικῶν. Ἐπίσης μεγίστης παιδαγωγικῆς καί πνευματικῆς σημασίας εἶναι τά κείμενα τῶν ὀκτώ Ὠδῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης πού περιλαμβάνονται στό Μέγα Ὡρολόγιο καί κανονικά μέ σειρά πρέπει νά διαβάζονται στόν Ὄρθρο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἤ πρέπει νά προηγοῦνται ὡς ὁδηγητικοί καί συνδετικοί στίχοι πρίν ἀπό κάθε τροπάριο τῶν ὑμνολογικῶν κανόνων, οἱ ὁποῖοι κανόνες ἀποκαλύπτουν τό μεγαλεῖο της θείας Λατρείας μας. Κατά τόν Ἅγιο Διονύσιο τόν Ἀρεοπαγίτη εἰκονίζουν τήν ἀπίστευτη γιά μας, τούς μή πεπαιδευμένους λειτουργικά, λαμπρότητα τῆς οὐράνιας θείας Λατρείας.
Οὐσιαστική πνευματική ἐν Χριστῷ ὠφέλεια ἔχει τό χριστεπώνυμο πλήρωμα κάθε φορᾶ πού τολμᾶμε ἀναλύσεις ἑρμηνευτικές, τοῦ Κυρίου συνεργοῦντος, τῶν παραπάνω ἀναφερθέντων παλαιοδιαθηκικῶν κειμένων. Ἔκπληξη, ἱερά ἐνθουσιασμό καί χαρά ἀναγεννητική μαζί μέ εὐγνωμοσύνη ἐκφράζουν οἱ πιστοί μας γιά τή γνωριμία μέ αὐτά τά κείμενα, πού εἶναι ἀνοιχτά παράθυρα τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν κατά τόν Ἅγιο Ἰωάννη τό Χρυσόστομο.
Ἀλλά καί χωρίς ἀναλύσεις οἱ καλοπροαίρετοι ἄνθρωποι ὅταν ἀκροῶνται κατά τήν ἱερά Ἀκολουθία τά κείμενα αὐτά τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης μέ τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ροφοῦν ὡς ἠδύτατο μέλι πνευματικό τίς μυστικές πνευματικές βιταμίνες τους.
Πολεμική της Παλαιᾶς Διαθήκης ἀπό τούς δῆθεν Ἀρχαιολάτρες
Ἡ θεόπνευστη Παλαιά Διαθήκη σήμερα πολυβολεῖται ἀπό τούς δῆθεν λάτρεις τοῦ Ἀρχαίου Ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ ὡς κείμενο Ἑβραϊκό. Ἐσκεμμένα ὅμως ἐθελοτυφλοῦν μπροστά σ’ ἕνα κείμενο ἑλληνικό-ἑλληνικότατο. Θά ἔπρεπε, ἄν πράγματι εἶναι λάτρεις τῶν προγονικῶν θησαυρῶν μας καί ὄχι στυγνοί αἱρετικοί, νά ἐντάξουν στήν ἀρχαιοελληνική περιουσία μας καί τήν Παλαιά Διαθήκη, τόν ἀμύθητο πλοῦτο τῆς θαυμάσιας καί θεόπνευστης ἑρμηνευτικῆς ἑλληνιστικῆς παραγωγῆς. Προφανέστατα κανείς ἀπ’ αὐτούς δέν ἔχει διαβάσει οὔτε μία φορά τό ἑλληνικό κείμενο τῶν Ἑβδομήκοντα. Ὁτιδήποτε ρυπαρό καί ποταπό λέγεται κατά τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἀσφαλῶς καί θά προέρχεται ἀπό τά γνωστά ἡ ἄγνωστα ἀποκρυφιστικά κέντρα τῆς Νέας Ἐποχῆς πού ἔχουν ἕτοιμες κονσέρβες κατά οἱουδήποτε κειμένου σχετικοῦ μέ τή θεανδρικότητα τοῦ δευτέρου προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος, τοῦ Κυρίου μᾶς Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἐπειδή δέ θέλουν οἱ νεοεποχίτες νά πολεμήσουν ἀνοιχτά τήν Καινή Διαθήκη καί νά φανοῦν ὠμοί ἀντίχριστοι, βάλλουν κατά τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἡ ὁποία προϋποθέτει συνολική γνωριμία μαζί της καί σοβαρή ἑρμηνεία. Κατ’ αὐτόν τόν τρόπο ἔμμεσα σπέρνουν τήν ἀμφιβολία καί κατά τῆς Καινῆς Διαθήκης, ἀφοῦ ἀμφότερες συνδέονται καί, κατά τόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο, ἀλληλοπεριχωροῦνται.
Ἀκόμη πιό λυπηρό ὅμως εἶναι ἐνδοεκκλησιαστικοί ἄνδρες νά ὑποτιμοῦν, ὡς μή ὤφειλε, τήν Παλαιά Διαθήκη καί νά ἐπηρεάζονται ἀπό τήν ἀσέβεια.
Μία μικρή μερίδα κουλτουριάρηδων θεολόγων ἤ ἐφημερίων λειτουργῶν τῆς Ἐκκλησίας μᾶς μιλοῦν ὑποτιμητικά γιά τίς εὐχές τῆς γεννήσεως καί τοῦ σαραντισμοῦ, διότι κατά τήν ἐκτίμησή τους ἔχουν παλαιοδιαθηκική νοοτροπία. Αὐτή φαίνεται: α) ἀπό φράσεις πού μιλοῦν γιά προβλήματα καί γιά καθαρμό τῆς λεχούς ὅπως συνέβαινε στίς ἀντίστοιχες εὐχές τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, β) γιά συγχώρεσή της ὅπως στήν Παλαιά Διαθήκη, γ) δέν ἐκφράζουν χαρά καί ἐνθουσιασμό γιά τή γέννηση ἑνός νέου ἀνθρώπου.
Ἄς δοῦμε μία-μία αὐτές τίς κατηγορίες:
 Άδικη ἤ ἀρνητική κριτική τῶν εὐχῶν γεννήσεως
Ἡ ἀρνητική κριτική γιά τίς εὐχές τῆς γεννήσεως εἶναι κενή φιλολογία. Γιατί μόνο οἱ ἴδιες οἱ γυναῖκες ξέρουν πόσο ἀφόρητες εἶναι οἱ ὠδίνες τοῦ τοκετοῦ, πόσο ἐνοχλητικές εἶναι οἱ ἐπιλόχιες δοκιμασίες καί πόσοι οἱ διαρκῶς ἀναφυόμενοι κίνδυνοι γιά τό νεογέννητο. Μόνο αὐτές αἰσθάνονται, μετά ἀπό τίς ὁριακές περιπέτειες τῆς γεννήσεως τοῦ μωροῦ τους, τήν προσφερόμενη χαρισματική ἀνακούφιση τῶν εὐχῶν τῆς γεννήσεως. Οἱ δοκιμασίες καί οἱ ὄντως ὁριακοί κίνδυνοι δέν ἐπιτρέπουν στή νέα μητέρα τήν πολυτέλεια τῆς κουλτουροπροβληματικῆς πάνω στίς εὐχές, ἀφοῦ καί τόν κίνδυνο ἔχουν βιώσει ὑπαρξιακά καί τήν ἀπολύτρωση καί τήν εὐχαριστία γιά τό αἴσιο γεγονός τῆς γεννήσεως τοῦ νέου ἀνθρώπου. Σταυροαναστάσιμες εἶναι οἱ ἐμπειρίες κάθε καινούργιας μητέρας, ἀνάλογες μέ ἐκεῖνες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης.
Ἡ Παναγία μας, ἡ Κυρία Θεοτόκος, ἡ ὁποία γέννησε χωρίς ὠδίνες καί ἐπιλόχιες ταλαιπωρίες, δέν διανοήθηκε νά ἀποφύγει τίς εὐχές περί καθαρισμοῦ κτλ. Οὔτε ὁ Συμεών ὁ Θεοδόχος ἀρνήθηκε νά ἐπιτελέσει τόν ἐκκλησιασμό, τό σαραντισμό τῆς Παναγίας μας καί τοῦ Κυρίου μᾶς Ἰησοῦ Χριστοῦ μέ τό σκεπτικό ὅτι Αὐτός εἶναι ὁ Σωτήρας τοῦ κόσμου. Μολονότι τά χέρια τοῦ ὑπερήλικος Συμεών ἦταν σχεδόν παραλελυμένα, παρά ταῦτα ἀπέκτησαν νεανική ἰσχύ γιά νά σηκώσουν τό βρέφος Ἰησοῦ πού ἦταν ὁ Σωτήρας ὅλου του κόσμου, τό δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος.
Ἡ ἔννοια τῆς συγχώρησης στίς εὐχές γεννήσεως
Ἀπό εὐχές συγχωρητικές εἶναι γεμάτη ἡ Ἐκκλησία μας. Ὄχι μόνο ἡ Ἐκκλησία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης αἰσθανόταν τήν ἀνάγκη νά ζητᾶ ἐνοχοποίηση, ἀλλά καί στήν ἐποχή τῆς Χάριτος τῆς Καινῆς Διαθήκης οἱ συγχωρητικές εὐχές βρίσκονται σέ ὅλες τίς ἱερές Ἀκολουθίες. Τό-αἴτημα τῆς συγχωρήσεως εἶναι βαθύ πνευματικό, ψυχολογικό καί ὑπαρξιακό αἴτημα. Ἀγκαλιάζει ὅλο τόν ἄνθρωπο, τόν πανάνθρωπο, ὁ ὁποῖος μέ μικρές διαφοροποιήσεις κατά ἐποχές στή δομή τοῦ εἶναι ὁ Ἴδιος καί ἔχει βαθειά τήν ἀνάγκη νά ἀποκαταστήσει τίς σχέσεις του μέ τό Θεό διά τῆς συγχωρήσεως καί μετανοίας.
Ἡ χαρά στίς εὐχές γεννήσεως
Ἡ χαρά γιά τήν γέννηση τοῦ νέου ἀνθρώπου εἶναι δεδομένη. Ὅμως καί ὅλο τό ὕφος τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ὅπως καί τῆς Καινῆς Διαθήκης, εἶναι ὕφος χαρᾶς ὀντολογικῆς, χαρᾶς χαρισματικῆς καί ὄχι ρηχῆς, συναισθηματικῆς. Ἡ Παλαιά Διαθήκη γνωρίζει ἅ) τό ἀρχικό σχέδιο τοῦ Θεοῦ καί β) τό σχέδιο τό ἐναλλακτικό της οἰκονομίας. Γι’ αὐτό, ἐνῶ θεωρεῖ τή δημιουργία τοῦ νέου ἀνθρώπου ὡς μέγιστο γεγονός πού ἔχει διαχρονικές, ἀσύλληπτες καί αἰώνιες «εἰς αἰώνας αἰώνων» διαστάσεις, ὅμως γνωρίζει καλά ἡ Παλαιά Διαθήκη καί ἀποδέχεται καί ἡ Καινή Διαθήκη, ὅτι ὅλο τό γεγονός τῆς γεννήσεως συνέβη μεταπτωτικά καί ἐπιβαρύνεται ὡς ἑνιαῖο τό ἀνθρώπινο γένος μέ τήν ἔνοχή της παρακοῆς. Αὐτή ἡ ἔνοχη ἀκυρώνεται καί καθαρίζεται μέ τήν ὑπακοή τοῦ ἀνθρώπου στή Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, μέ χαρισματική πνευματική ἔναρξη τά δύο Μυστήρια τοῦ ἱεροῦ Βαπτίσματος καί τοῦ ἁγίου Χρίσματος, πού μόνο στήν Ἁγία Ὀρθοδοξία μᾶς τελοῦνται σωστά, καί θεωρητικά καί πρακτικά. Τά δύο Μυστήρια, Βάπτισμα καί Χρίσμα, ἀντιστοιχοῦν στίς δύο φύσεις τοῦ Χριστοῦ κατά τόν Ἅγιο Συμεών Θεσσαλονίκης, γι’ αὐτό καί ἀλληλοπεριχωροῦνται καί ὡς δῶρα χαρίζονται ἀκόμα καί στά ἀρτιγέννητα βρέφη.
Ἑπομένως καί χαρά πνευματική ἐκφράζουν οἱ εὐχές τῆς γεννήσεως καί τοῦ σαραντισμοῦ, ἀλλά καί κάποια λύπη γιά τή μεταπτωτική κατάσταση πού ὅλοι μας κουβαλᾶμε (καί ἡ λεχώνα καί τό ἀρτιγέννητο). Προσπαθοῦμε μέ τά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας νά ἀποβάλουμε τό σῶμα καί τόν ἄνθρωπο τῆς παρακοῆς καί νά χριστοποιηθοῦμε διά τῆς προσωπικῆς μας ἀσκήσεως καί τῶν ἱερῶν Μυστηρίων.
Συνοψίζοντας συμπεραίνουμε ὅτι τό γεγονός τῆς γεννήσεως ἐπιβαρύνθηκε μέ τή μεταπτωτική παρακοή, ἀφοῦ μετά τήν παρακοή καί ἔξω ἀπό τόν Παράδεισο λειτούργησε ἡ σχέση γάμος-σέξ-κυοφορία- τοκετός-γέννηση καί αὐτό οἱ εὐχές ἐκφράζουν ὡς παλαιοδιαθηκική ἐμπειρία. Ὅμως μέ τό Μυστήριο τοῦ γάμου καί μέ τίς εὐχές τῆς γεννήσεως καί τοῦ σαραντισμοῦ πού ἔχουν καί τήν ἐμπειρία τῆς Χάριτος τῆς Κ.Δ. δίνεται τό χαρμόσυνο μήνυμα τῆς γεννήσεως τοῦ ἀνθρώπου πού προέρχεται, ἔστω μέσω τῆς μεταπτωτικῆς λειτουργίας τοῦ γάμου, μέ τήν εὐλογία τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας, ἐν ἀναμονή μάλιστα τοῦ Βαπτίσματος καί τοῦ Χρίσματος, μέσω τῶν ὁποίων τό νεογέννητο γίνεται καί νεοφώτιστο μέλος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, μετέχον πλέον ὡς ζωντανό μέλος στά Ἄχραντα Μυστήρια.
Ἀμφισβήτηση τῶν παλαιοδιαθηκικῶν εὐχῶν τοῦ γάμου
Μία πιό σοβαρή ὑποτίμηση τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης διαπιστώνουμε στά πορίσματα τοῦ Δ' Λειτουργικοῦ Συμποσίου Στελεχῶν τῶν Ἱερῶν Μητροπόλεων, τό ὁποῖο ἀσχολήθηκε μέ τά τοῦ γάμου καί τήν ἱερολογία του.
Δέν εἶναι βέβαιά του θέματός μας νά ἀναπτύξουμε τήν ἀμφισβήτηση πού δημιουργοῦν τά πορίσματα τοῦ Συμποσίου στούς ἁπλούς καί μόνο ἀναγνῶστες, ἀφοῦ, ὅπως ἀναφέρθηκε ἀπό κάποιους ἀκαδημαϊκούς καί κληρικούς ὁμιλητές, ἀπό τόν 16ο αἰώνα καί ἐντεῦθεν ὁλοκληρώθηκε ἡ ἱερά Ἀκολουθία ἀρραβῶνος καί γάμου. Στό 8ο ἄρθρο τοῦ Συμποσίου προτείνεται ἡ παράλειψη τῆς τελευταίας εὐχῆς τοῦ ἀρραβῶνος καί οἱ δύο πρῶτες εὐχές τοῦ γάμου. Τό πόρισμα αὐτό προέκυψε ἀπό ἀντίστοιχες εἰσηγήσεις ὁμιλητῶν ἀκαδημαϊκῶν θεολόγων, οἱ ὁποῖοι θεώρησαν τίς ὡς ἄνω ἀναφερθεῖσες εὐχές παλαιοδιαθηκικές. Ἡ σύγχρονη νοοτροπία κατ’ αὐτούς δέ συμφωνεῖ μέ τήν παράθεση τῶν μνημονευόμενων πανάρχαιων ζευγαριῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ἡ νοοτροπία τῶν θεολόγων ὁμιλητῶν εἶναι εὐθυγραμμισμένη στήν πράξη μέ τήν νοοτροπία τῶν πολεμίων τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, οἱ ὁποῖοι εἴτε ἀπό ἀφέλεια, εἴτε ἀπό ἄγνοια, εἴτε ἀπό συγκεκριμένη σκοπιμότητα λόγω συνδέσεώς τους μέ διαφόρων εἰδῶν σέκτες ἀρχαιονεοειδωλολατρικοῦ τύπου, θέλουν νά ἐπιβάλουν τήν αἵρεση μέσα στήν Ἐκκλησία καί δή σ’ αὐτό τό μέγα κατά Παῦλο Μυστήριο πού συγκεφαλαιώνει ὅλη τή θεανθρωπολογία τῆς Ἁγίας Ὀρθοδοξίας μας.
Εἶναι ἐκκλησιολογική αὐτή ἡ νοοτροπία; Ἄν τολμήσουμε νά ἐφαρμόσουμε ἀναγκαστικά τήν παραπάνω πρόταση, δηλαδή τήν ἀπάλειψη τῶν ἐν λόγω εὐχῶν, θά μᾶς κράξει ὁ λαός μας. Μπορεῖ νά μή γνωρίζουν οἱ μελλόνυφοι καί οἱ οἰκεῖοι τους τούς αἰῶνες πού θεσπίστηκαν οἱ παραπάνω εὐχές, ὅμως ἀπό τήν ἐφημεριακή τριακονταετῆ ἐμπειρία μου πιστεύω ὅτι οἱ πιστοί μας, ὡς ὀρθόδοξα πραγματικά βαπτισμένοι καί μυρωμένοι, διαθέτουν κριτήριο λειτουργικό, ἀφοῦ ὁ γάμος ἔχει ἄμεση σχέση μέ τή ζωή τους καί μέ τήν προκοπή τους. Ὡς ζεῦγος καί ὡς δυνάμει οἰκογένεια, ὅσο καί ἄν δέν ἐκκλησιάζονται συχνά, ἔχουν τήν εὐαισθησία οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοί νά ξεχωρίζουν μία μίνι ἀκολουθία γάμου ἀπό τήν παραδοσιακή πού τήν ἔχουν χιλιοακουσμένη ἀπό ἄλλους γάμους φίλων καί συγγενῶν.
Ἄλλωστε, γιά νά μιλήσουμε καί θεολογικότερα ἐμεῖς, οἱ μάχιμοι ἐφημέριοι, αἰσθανόμαστε ἀπέραντη χαρά καί κατάνυξη ὅταν ἀναφέρουμε στίς πρῶτες εὐχές τοῦ γάμου τά ζευγάρια τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης πού εὐλογήθηκαν ἀπό τό Θεό καί πρόκοψε ὁλόκληρη ἡ ζωή τους. Θά γίνουμε καί μεῖς πολέμιοι τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ὅπως καί οἱ σημερινοί νεοειδωλολάτρες - τάχα Ἑλληνιστές; Δέν ἐκτιμᾶμε καί μεῖς τήν ἀρχετυπικότητα τοῦ Μυστηρίου τοῦ γάμου πού ἔχει ἁπλωμένες τίς ρίζες του στούς παμπάλαιους αἰῶνες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καί φτάνει μέχρι σήμερα; Εἶναι ἐκκλησιολογική νοοτροπία τό νά ἀφαιρέσουμε τίς εὐχές αὐτές, ἐπειδή πρωτοεμφανίστηκαν τό 14οαιώνα; Εἶναι λίγοι οἱ αἰῶνες ἀποδοχῆς τῶν εὐχῶν ἀπό ἑκατομμύρια πιστῶν πού εὐλογήθηκαν ὅπως ὁ Ἀβραάμ καί ἡ Σάρρα καί μεγαλούργησαν;
Εἶναι δυνατόν νά κάνουμε ὑπακοή σέ κάποιους ποῦ θέλουν τήν ἀλλοίωση τοῦ τόσο χαρισματικοῦ Μυστηρίου μέ τό «ἔτσι θέλω»; Ἔχουμε τελέσει χιλιάδες γάμους στήν πολυάνθρωπη ἐνορία μας (ὅπως καί χιλιάδες ἄλλοι Ἱερεῖς φυσικά ἔχουν εὐλογήσει χιλιάδες γάμους σ’ ὅλες τίς μικρές καί μεγάλες ἐνορίες τους). Οὔτε ἕνα ζεῦγος ποτέ μά ποτέ δέ δυσανασχέτησε γιά καμιά μά καμιά εὐχή τοῦ γάμου. Εἶναι λειτουργική ἀνανέωση ἤ ἀναγέννηση νά πάει κανείς κόντρα στό λαό; Πολλές φορές οἱ πιστοί στεναχωριοῦνται καί μᾶς κατηγοροῦν ὅταν συντομεύουμε τό χρόνο τοῦ γάμου καί κόβουμε (ἀναγιγνώσκουμε μυστικά) τήν τελευταία εὐχή τοῦ ἀρραβῶνος καί τήν πρώτη μεγάλη εὐχή τοῦ γάμου. Φαντασθεῖτε τί θά γίνει στό χριστεπώνυμο πλήρωμά μας, ἄν κόψουμε καί τή δεύτερη θεμελιώδη εὐχή τοῦ γάμου! Πιστεύω ὅτι οὔτε καί οἱ ἀνανεωτές θά ἀντέξουν τίς ἀντιδράσεις τοῦ λαοῦ μας, ἄν δικτατορικά προβοῦν στίς ἀνανεώσεις τους.
Ἀξία τῶν Τυπικῶν της θ. Λειτουργίας 
Ὑποτιμᾶμε βάναυσα τήν Παλαιά Διαθήκη ὅταν ἀπό τή θεία Λειτουργία, πού εἶναι ἡ ἀποκορύφωση ὅλων τῶν Ἱερῶν Ἀκολουθιῶν καί προσευχῶν, ἐξοβελίζουμε τήν Παλαιά Διαθήκη. Οἱ δύο ψαλμοί 102οςκαι 145οςπου ψάλωνται ὁλόκληροι στήν ἀρχή τῆς θείας Λειτουργίας, οἱ ὁποῖοι ὀνομάζονται καί Τυπικά, φέρνουν ὅλον τό χριστοποιούμενο, κόσμο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης μέσα στό χῶρο τῆς Μίας Ἁγίας Ἐκκλησίας. Ἔτσι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος μέ τό θάνατό Του καί τήν Ἀνάστασή Του γεφύρωσε τό χάσμα μεταξύ Παλαιᾶς καί Καινῆς Διαθήκης καί τῶν ἀντιστοίχων κόσμων τους. Ἑνιαία ἡ Ἐκκλησία τῶν τέκνων τοῦ Χριστοῦ τῆς Παλαιᾶς καί τῆς Καινῆς Διαθήκης μέσω τῶν δύο παραπάνω ψαλμῶν ἐκφράζει τήν ἀπέραντη εὐγνωμοσύνη τῶν πιστῶν γιά τίς ἄπειρες εὐεργεσίες τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ. Ἀπίστευτη καί μοναδική λαμπρότητα δίνει ἡ παρουσία τῶν Τυπικῶν στή θεία Λειτουργία, πού ὅταν παραλείπονται χάνει πραγματικά τό ἐκκλησίασμα μία τόσο δυνατή εὐκαιρία δοξολογίας πρός τόν Πατέρα, τόν Υἱό καί τό Ἅγιο Πνεῦμα, τό χορηγό πάσης χαρᾶς, εὐλογίας, δημιουργίας καί αἰώνιας ζωῆς.
Κοσμικότητα χωρίς Παλαιά Διαθήκη 
Ὅταν ἀφήνουμε τήν ψυχή μᾶς πεινασμένη καί διψασμένη ἀπό τό ζωντανό καί χαρισματικό λόγο τοῦ Θεοῦ, τό λόγο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ ἕνα πολύ εὐρύχωρο ἀγωγό της θείας Χάριτος, δέν παραχωροῦμε δικαιώματα στό κοσμικό πνεῦμα καί στό κοσμικό φρόνημα;
Ἄν ὡς ἄτομα θρησκευόμενα καί ὡς σύνολο θρησκευόμενο εἴχαμε σταθεροποιήσει μία ὀρθόδοξη αὐθεντική πνευματικότητα, θά ἐπιθυμούσαμε νά ἀποκτήσουμε μερίδιο κοσμικῆς δόξης, μετέχοντας κενόδοξα στούς ἀναβιώνοντες τήν νεοεποχίτικη ἀρχαιοελληνική εἰδωλολατρία ἐπικείμενους Ὀλυμπιακούς ἀγῶνες; Ἄν πράγματι εἶχε διαφωτίσει τό νοῦ μας καί τήν ψυχή μας ἡ ἄκτιστη Χάρη τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, καί τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, δέν θά ἐπιδιώκαμε μέ ἔνθερμο προφητικό καί ἀποστολικό ζῆλο νά τελεσθεῖ ὁ ὀρθόδοξος ἐγκαινιαστικός Ἁγιασμός στήν ἔναρξη τῶν Ὀλυμπιακῶν ἀγώνων; Πληροφορούμαστε ὅτι διστάζουν ἤ ντρέπονται oι ὑπεύθυνοι Ἐκκλησιαστικοί νά προτείνουν κάτι τέτοιο, μήπως θεωρηθοῦν ἀναχρονιστές. Μακάρι ἡ πληροφορία μας νά εἶναι ἐντελῶς ψευδής. Γιατί, τέλος, νά ἔχουμε τόσο ἄγχος νά μαζέψουμε ἐθελοντές, ἀφοῦ οἱ πάντες γνωρίζουν τά τεράστια διακινούμενα καί διαπλεκόμενα οἰκονομικά ὀφέλη στούς ἐπιτήδειούς του ἐθελοντισμοῦ καί καθόλου στούς ἐθελοντές; Δέν προκαλεῖται ἔτσι τό φιλότιμο καί ἡ νοημοσύνη τοῦ ἔχοντος κοινό νοῦ νεοέλληνα;
Ἀντί ἐπιλόγου
Ἐπιτρέψατέ μου, ἀντί ἐπιλόγου, μία προσωπική δημόσια ἐξομολόγηση καί ἐμπειρία ἄμεσα σχετιζόμενη μέ τά προαναφερθέντα.
Πολλοί ἀπό σᾶς γνωρίζετε ἴσως τήν οἰκογενειακή μου, οἰκονομία Χριστοῦ, περιπέτεια. Τά σαρκικά μου παιδιά σέ ἡλικίες 1, 3, 5 καί 6 ἐτῶν ἔμειναν ὀρφανά ἀπό τή μητέρα. Εὔκολα ἀντιλαμβάνεσθε τή σωρεία τῶν ἐπιγενόμενων προβλημάτων. Τά πιό ὀδυνηρά ἦταν τά ψυχολογικά, πού φαίνονταν γιά χρόνια λίαν ἀδυσώπητα καί ἀξεπέραστα.
Σ’ αὐτήν τήν καταιγίδα μπλέχτηκε καί ἡ γιαγιά, ἡ μητέρα τῆς μητέρας. Ἄνθρωπος ὀλίγων γραμμάτων, τοῦ Δημοτικοῦ Σχολείου, μέ γεμάτη ὅμως τήν πνευματική της φαρέτρα ἀπό τόν πλοῦτο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τόν ὁποῖο παλαιοδιαθηκικό πλοῦτο εἶχε φιλόπονα καταθέσει στήν ψυχή τῆς γιαγιᾶς ὁ ἄριστος, ταπεινός καί διδακτικότατος πνευματικός της πατέρας. Ἡ γιαγιά κάθε βράδυ διηγεῖτο ἀπό στήθους διάφορες ἱστορίες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τῆς ὁποίας τό περιεχόμενο κατεῖχε ὅσο ἐλάχιστοι θεολόγοι, ἐνίοτε δέ καί κάποιες Ἱστορίες τῆς Καινῆς. Ὅταν τά παιδιά ἔκλειναν τά μάτια τους, ἡ γιαγιά κουρασμένη ἀπό τόν κόπο τῆς ἡμέρας, σταματοῦσε τήν συναρπαστική της διήγηση. Τά παιδιά, ἐνῶ εἶχαν μισοκοιμηθεῖ, πετάγονταν καί τῆς ζητοῦσαν νά συνεχίσει. Ἡ γιαγιά συνέχιζε ἐπί χρόνια νά προσφέρει ἀπό τήν ἀνεξάντλητη μνήμη της καί νά ξετυλίγει τούς θησαυρούς τῆς χάριτος στίς τρυφερές ψυχές τῶν τραυματισμένων παιδιῶν. Ἡ Παλαιά Διαθήκη, διαπιστώσαμε ὅλοι οἱ γύρω συγγενεῖς κάποια στιγμή, εἶχε γίνει βάλσαμο θείας παρηγοριᾶς, φάρμακο καί τελική ὁριστική ἴαση.
Δέν εἶναι ἐγκληματικό, ἐγκληματικότατο νά ἐγκαταλείπουμε ἐμεῖς σήμερα τά παιδιά μας καί τά ἐγγόνια μας καί ὅλη τήν ἐπερχόμενη νέα γενιά στά νύχια καί στά δόντια τοῦ νοητοῦ δράκοντος, πού μέσα στά σπίτια καί σ’ ὅλη γενικά τήν κοινωνία φέρνει ἡ τηλεόραση, πού ὅλο καί περισσότερο ἀπειλητικά ἁπλώνει τά πλοκάμια της ὡς πανίσχυρος ἄμβωνας τῆς Νέας Ἐποχῆς;
Δέν εἶναι ἔγκλημα νά περιθωριοποιοῦμε εἴτε θεσμικά εἴτε ἀνεπίσημα, σκόπιμα, ἤ ἀπό ἀμέλεια, ἄμεσα ἤ ἔμμεσα, ὅπως παραπάνω ἀναπτύξαμε, τούς θησαυρούς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἐνῶ κατορθώματα, ἐνῶ θαύματα, μποροῦμε νά ἐπιτελέσουμε μέ τήν ἄκτιστη Χάρη της;